ันหนีไปไม่ได้! ถ้ามันหนีไปได้ ซูเฟยจะต้องตายอย่างแน่นอน…” ร่างของฉินเฉาถูกหนวดจับมัดไว้กลางอากาศ แต่อย่างนั้นเขาก็ยังคงคำรามต่อไป‘ฉินเฉา ไอ้เศษสวะ! ถ้าเป็นหลัวเต๋อ เรื่องแบบนี้จะไม่มีวันเกิดขึ้นอย่างแน่นอน’เขาคิด ‘ฉินเฉา แกลืมไปแล้วเหรอ ว่าแกเป็นปีศาจ!’‘ใช่แล้ว ฉันเป็นปีศาจ’ …ทันใดนั้นเขาก็ลืมตาขึ้น พร้อมกับเปลวไฟสีเขียวที่ลุกไหม้ในนั้น ‘ฉันลืมไปได้ยังไง ว่าฉัน…ว่าฉัน…’“ฉันเป็นปีศาจ!” ทันใดนั้นฉินเฉาก็คำรามออกมา ร่างของเขากลายเป็นปีศาจ ผมของเขากลายเป็นสีแดงสดใส แล้วเกล็ดสีดำขึ้นตามหน้าแล้วแขนของเขาโดยเฉพาะแขนทั้งสองข้างของเขา ที่กลายเป็นกรงเล็บของสัตว์ร้ายอย่างสมบูรณ์ตูมมม! เสียงที่ระเบิดออกมาจากฉินเฉา เหมือนกับมีฟ้าผ่าลงมาในลานจอดรถ ในร่างปีศาจ พลังต่อสู้ของเขาเพิ่มขึ้นเร็วมาก แล้วพลังที่ซ่อนเร้นของเขาก็ระเบิดออกมาเคอร์รี่ผู้ที่กำลังบินอยู่กลางอากาศ ทันใดนั้นก็รู้สึกกดดันอย่างน่าหวาดกลัว เมื่อเขาเห็นฉินเฉาในร่างปีศาจข้างล่าง หัวใจของเขาก็เต้นถี่ขึ้น ทำให้เขาลืมความเจ็บปวดจากการเผาผลาญดวงวิญญาณของตนเองไปนี่เป็นสัญชาตญาณของสัตว์เคอร์รี่รีบกระพือปีก แล้วไม่สนใจกับความเจ็บปวดตามร่างกาย แล้วรีบหนีไปแต่ในตอนนี้ มือของฉินเฉาเป็นอิสระจากหนวดนั่นแล้ว เขายื่นกรงเล็บสีดำขึ้นไปบนอากาศทางที่เคอร์รี่อยู่ แล้วคว้าจับอากาศที่ว่างเปล่าตรงหน้าฉินเฉาใช้ความสามารถเทเลคิเนซิสของเขา เหมือนกับมือล่องหนเ
