าล” ในตอนนี้ผู้อำนวยการเหลียวถึงจำบอดี้การ์ดประจำตัวของเขาได้ มือของซู่เฟิงห้อยต่องแต่งอยู่ด้านข้าง หน่วยพยาบาลของฮอลล์ได้เข้ามาพันแผลอย่างง่ายให้เขาแล้วเมื่อมองฉินเฉาผู้ที่ยังกินเค้กอยู่ที่ด้านข้าง เหลียวตงไคก็ยิ่งชื่มชมเขามากขึ้น“ว่าไง… ลูกพอใจบอดี้การ์ดคนนี้มั้ย?”เมื่อซูเฟยกับฉินเฉาเดินจากไป เหลียวตงไคก็ก้มตัวลงแล้วถามลูกสาวด้วยเสียงต˹า“ชายคนนี้แข็งแกร่งมาก” เหลียวชาชาบุ้ยปากเล็ก ๆ ของเธอ แล้วมองไปที่ด้านข้าง “แต่เขาไม่ฟังหนู หนูไม่ชอบเขา”“ชาชา เด็กดี” เหลียวตงไคตบไหล่ลูกสาวอย่างรักใคร่ “เพียงแค่เขาปกป้องหนูได้มีเขาอยู่ด้วย หนูก็ไม่ต้องเอาแต่อยู่บ้านทุกวัน หนูสามารถไปโรงเรียน หรือว่าออกไปเที่ยวข้างนอกได้”“หนูไม่อยากไปโรงเรียน!” เหลียวชาชาพูดอย่างโกรธ ๆ “ที่โรงเรียนมีอะไรดีกัน? เพื่อนร่วมห้องก็น่ารังเกียจ”แม้ว่าเหลียวชาชาจะพูดอย่างนั้น แต่ตาของเธอกับทรยศตัวเองเหลียวตงไคหัวเราะ ในตอนนี้เขาเป็นแค่พ่อที่อ่อนโยนรักลูกสาวเพียงเท่านั้น แตกต่างจากเขาตอนเป็นเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์อย่างสิ้นเชิง “ชาชา หนูต้องพูดคุยกับนักเรียนคนอื่นบ้าง หาเพื่อนด้วย”“แต่พวกเขาส่วนมากเป็นพวกหลอกลวง พวกเขาเข้ามาหาหนูแค่เพราะเงินของหนูเท่านั้น!”“ชาชา หนูไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนี้ แค่เป็นเพื่อนกับใครสักคนที่หนูชอบ แม่ของหนูเสียไปตั้งแต่หนูยังเด็ก เราเลยเหลือกันแค่สองพ่อลูกตราบเท่าที่หนูมีความสุข เรื่องเงินไม่ใช่สิ
