ด้ยื่นประมูลราคาของมัน ผู้อำนวยการซู ทำไม…”“ผู้อำนวยการเหลียว คุณเป็นผู้ชายที่รักษาคำพูด ถูกมั้ยคะ? คุณต้องทำข้อตกลงกับฉัน จากนั้น…” ซูเฟยใจเย็นมาก เหมือนกับว่าเธอไม่กังวล แต่เธอพูดกับฉินเฉาเบา ๆ ว่า“นายรอฉันอยู่ที่นี่ ฉันจะไปคุยธุรกิจกับเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์คนนี้”“ผมจะไปกับคุณ!” ฉินเฉารีบวางถาด แต่ซูเฟยปล่อยมือของเธอส่ายหัวแล้วพูดว่า“ไม่ ทุกคนมาที่นี่เพื่อคุยธุรกิจ พวกเขาไม่นำพ่อบ้านหรือว่าบอดี้การ์ดไปกับพวกเขาด้วย มันไม่สุภาพ นายรอฉันอยู่ที่นี่ ฉันไปไม่ไกล”จากนั้นซูเฟยก็ยิ้ม แล้วเดินไปกับผู้อำนวยการเหลียวอย่างช้า ๆจากนั้นก็นั่งคุยกับเขาบนโซฟาที่อยู่ไม่ไกลฉินเฉาถือจานขึ้นมา แล้วเริ่มจัดการอาหารตรงหน้าอีกครั้ง ขณะที่แอบมองซูเฟยที่อยู่ไม่ไกล ถ้ามีอะไรเคลื่อนไหวล่ะก็ เขาจะกระโดดไปที่นั่นเหมือนกับเสือซีตาร์เลยล่ะ“คุณเห็นเจ้าตะกละนั่นมั้ย?” ที่ตรงกลางของกลุ่มที่กำลังคุยกันอยู่นั้น หลงเหยาเริ่นชี้นิ้วของเขามาที่ฉินเฉาแล้วพูดขึ้นมา“ใช่ ฉันเห็น ชายคนนี้รู้จักแต่กินจริง ๆ!” นายน้อยผู้ร˹ารวยพูด“อาหารที่เขากินมากกว่าข้ารับใช้ในตระกูลของฉันรวมกันซะอีก ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ทำไมซูเฟยจึงจ้างพ่อบ้านแบบนี้กัน”เหล่าหนุ่มสาวพากันหัวเราะคิกคัก ยกเว้นสาวสวยอายุ 15 – 16 ปีไว้คนหนึ่ง ผู้ที่นั่งอยู่บนโซฟาขณะที่กำลังเล่น PSP ของเธออย่างเงียบ ๆเบื้องหลังของสาวน้อยนางนี้ไม่ใช่เล็ก ๆ เธอเป็นลูกสาวของเจ้าพ่ออส
