่อไป เขาหยิบเอาไฟแช็กแล้วบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า แล้วหยิบออกมาอันหนึ่งให้กับตัวเอง อย่างว่าแหละ สูบบุหรี่หลังอาหารดีกว่าเป็นเซียน“นาย นายสูบบุหรี่!” เหลียวชาชาเอามือปิดปากด้วยความประหลาดใจ แล้วมองฉินเฉาเหมือนกับมองไปที่อาชญากรที่มีค่าหัว“นายมันผู้ชายชั้นต˹า! โอ้… สวรรค์ แม้แต่บุหรี่ของนายก็ยังเป็นของชั้นต˹า!”“เฮ้ย เฮ้ย!” ฉินเฉาขมวดคิ้ว เขาอยากจะรู้จริง ๆ ว่ายัยหนูน่ารังเกียจนี่มาจากไหน “ฉันจะสูบเมื่อฉันอยากสูบ แล้วเธอจะทำไม? ยัยหนู รีบกลับไปหาแม่กับพ่อไป๊ พวกเขาต้องเป็นห่วงเธออยู่แน่ ๆ ”“ฉันบอกนายแล้ว ว่าอย่าเรียกฉันว่าเด็ก!” เหลียวชาชาตะโกนออกมาเสียงดังด้วยความโกรธ “อย่าคิดว่านายแค่ล้อหน้าอกเล็ก ๆ ของฉัน! ฉัน เหลียวชาชา ไม่ใช่คนที่จะมาล้อเล่นได้!”จากนั้น เธอยกกระโปรงขึ้น แล้วยื่นเท้าที่ใส่รองเท้าส้นสูงของเธอเตะมาที่หน้าแข้งฉินเฉาอย่างชั่วร้ายส้นของรองเท้านี้ค่อนข้างบาง ถ้ามันเตะถูกขาของผู้ชายล่ะก็ บางทีกระดูกอาจจะร้าวก็ได้ อย่างไรก็ตาม ความแข็งแกร่งของสาวน้อยนางนี้ไม่มาก มากสุดก็ทำได้แค่แยกเขี้ยว พองตัวแค่นั้นฉะนั้น ฉินเฉาจึงไม่หลบ เขายืนอยู่กับที่แล้วสูบบุหรี่ต่ออย่างใจเย็นแม้ว่าหน้าแข้งของเขาจะถูกส้นสูงของฝ่ายตรงข้ามเตะใส่แกร็ก! เมื่อได้ยินเสียงนี้ หลงเหยาเริ่นตื่นเต้น แต่เมื่อเขาพบว่าเสียงนี้ไม่ได้มาจากเสียงกระดูกหักของพ่อบ้านยาจกนั่น แต่มาจากเสียงหักของส้นสูงของเหลียวชาชา“อ๊า!”
