ฉินเฉาคิด เพื่อเตือนไม่ให้เขามองไปที่อาหารที่ยั่วกิเลสนี้ แต่ทำตัวติดกับซูเฟย“อยู่ที่นี่นายไม่ต้องเป็นห่วง” เมื่อเห็นท่าทางของฉินเฉา ซูเฟยรู้สึกอบอุ่น เธอนำฉินเฉาไปที่โต๊ะ หยิบอาหารจานที่สวยที่สุดบนนั้น แล้ววางใส่ในมือฉินเฉา“อยู่ที่นี่ กินทุกอย่างที่นายต้องการได้เลย ไม่ต้องห่วงเรื่องของฉันที่นี่เป็นคลับเฉพาะ พวกนักฆ่าไม่มีทางลอบเข้ามาที่นี่ได้หรอก”“ไม่เป็นไร ผมไม่หิว!” ฉินเฉาส่งสัญญาณว่าเขาไม่หิว แต่ท้องของเขาเหมือนว่าจะไม่ได้ตกลงกับปาก มันส่งเสียงออกมาหน้าหนา ๆ ของฉินเฉาแดงก˹า ในขั้นนี้ ความอยากอาหารของเขาเพิ่มมากขึ้น แถมเขายังเพิ่งเสร็จจากศึก 2 ศึก การออกแรงของเขาไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยแต่ต่อหน้าซูเฟยมันทำให้เธอเห็นใจเขาซูเฟยหัวเราะคิกคัก “เอางี้ละกัน ฉันจะกินเป็นเพื่อนนาย ตกลงมั้ย?”หลังจากที่ซูเฟยพูดอย่างนั้น ฉินเฉาก็ไม่อายอีกต่อไป เขาหยิบถาดแล้วเริ่มเลือกอาหารจากบนโต๊ะ เขาไม่ลืมที่จะหยิบขาเป็ดอาหารโปรดของเขามาหลายชิ้นจากนั้น เขาก็ยืนอยู่ที่นั่นพร้อมกับถาดที่เต็มไปด้วยอาหารแล้วเริ่มกินมัน ซูเฟยยืนอยู่ข้าง ๆ เขา พลางมองด้วยรอยยิ้ม แล้วช่วยเขาถือแก้วแชมเปญจากมือของพนักงานเสิร์ฟ เมื่อเห็นมือของฉินเฉาทั้งสองข้างกำลังยุ่งกับการถือจานแล้วส้อม เธอจึงช่วยถือแก้วให้เขาอัตราความเร็วในการกินของฉินเฉาสามารถเรียกว่าดีที่สุดในโลกแม้ว่านี่จะเป็นงานเลี้ยงแบบบุฟเฟ่ต์ แต่ไม่มีใครมาที่นี่เพื่ออาหารบุ
