่างนี้ พวกเด็กชายที่หลังเวทีก็หัวเราะออกมาเสียงดังซูเฟยก็ไม่เข้าใจสิ่งนี้ แต่ฉินหลิงกลับเข้าใจ เลขาสาวหน้าแดง เธอแอบด่าฉินเฉาว่าไร้ยางอายจริง ๆ ที่กล้าพ่นคำพวกนี้ออกมาผู้อำนวยการวูจากสำนักงานการศึกษาก็เหมือนจะเข้าใจ เขากระแอมแล้วพูดกับซูเฟยว่า“เสี่ยวซู บอกการ์ดของเธอให้สนใจเรื่องอารมณ์ของชาวต่างชาติด้วย อย่าปล่อยให้เขาพ่นสิ่งที่อยู่ในใจเขาออกมา”“คะ!?” ซูเฟยสับสน “ผู้อำนวยการวู อารมณ์ของชาวต่างชาติอะไร? ฉินเฉาพูดอะไรไม่ดีออกไปงั้นเหรอคะ? อี้เปิ่นเตานี่คืออะไร? ฉันไม่เข้าใจ”“อะแฮ่ม ๆ” ผู้อำนวยการวูอาย เขาไม่สามารถพูดออกไปได้ พวกหัวหน้าการศึกษาคนอื่นส่งสายตาเหยียดหยามมาที่เขา“นายสบประมาทศิลปะการต่อสู้อันศักดิ์สิทธิ์ (เซนอู๋เตา/บูโดกัน) !ฉันต้องการประลองกับนาย!” ริว เคนตะ ตะโกนออกมา“อย่างนายน่ะเหรอ? ไว้ประลองกับฉันในชีวิตหน้าของนายเถอะ”ฉินเฉาหัวเราะแล้วกระทืบเท้าซ˺า ทันใดนั้นเวทีสั่นสะเทือน ริว เคนตะผู้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หลุม ตกลงไปในหลุมอีกครั้ง
