ปล่า ๆ กำจัดพวกเขาไปหมดแล้ว หนึ่งในนั้นยังถูกระเบิดมือระเบิดใส่ร่างด้วย”“ระเบิด!?” ซูเฟยตกใจ “ทำไมพวกมันถึงมีอาวุธร้ายแรงอย่างนั้นล่ะ!? แล้วฉินเฉาบาดเจ็บมั้ย?”“ชูชานบอกว่าฉินเฉาดูเหมือนจะบาดเจ็บ แต่ทั้งหมดเป็นแค่แผลฟกช˺าดำเขียวเท่านั้น”“มันจะไปดีได้ยังไง!” ซูเฟยขมวดคิ้ว “เขามีแผล แล้วเขายังมาที่นี่เพื่อดูอีก บอกชูชาน รีบพาฉินเฉาไปโรงพยาบาล”“ผู้อำนวยการซู ฉันคิดว่าคุณโกรธเขาซะอีก แต่กลายเป็นว่าคุณยังคงเป็นห่วงเรื่องของเขา” ฉินหลิงพูดเย้าซูเฟย จากนั้นเธอก็พูดบางคำในวิทยุสื่อสาร“ใครห่วงเขากัน!?” ซูเฟยยกคิ้วขึ้น พูดว่า “ฉันแค่กลัวว่าเขาจะเป็นอะไรไปเพราะบาดเจ็บหรอก ไม่งั้นโรงเรียนจะต้องเสียเงินมากขึ้นเพื่อจ่ายค่ารักษาเขา!”ฉินหลิงเงียบ คิดว่า ‘ผู้อำนวยการซูยังคงไม่ยอมรับความรู้สึกของตัวเอง’ ตามจริงแล้ว คนอย่างฉินหลิงที่ทำงานกับซูเฟยมาเป็นเวลานานจะไม่รู้ความรู้สึกจริง ๆ ของเธอได้ยังไง?ซูเฟย ภายนอกดูเหมือนจะไม่ต่างจากปกติ แล้วเหมือนจะยิ่งเหนือกว่า อย่างไรก็ตามในใจของเธอนั้นที่จริงอ่อนลงแล้ว“ผู้อำนวยการซู ชูชานบอกว่าฉินเฉาปฏิเสธไม่ไปโรงพยาบาล เขาต้องอยู่ที่นี่เพื่อให้แน่ใจว่าคุณปลอดภัย”“ชายคนนี้หัวแข็งจริง ๆ ” ซูเฟยนั่งอยู่ที่นี่ไม่สามารถไปไหนได้ เธอก้มหน้าลง ดวงตาที่ไม่เหมือนปกติอย่างทุกทีของเธอค่อย ๆ มีน˺าตาสองสายไหลออกมางานฉลองยังคงดำเนินต่อไป ฉินเฉาผู้ที่เหมือนจะอ่อนเพลีย นั่งอยู่ที่แถว
