จะตายจริง ๆ แล้วนะ”“ฉันขอโทษ ๆ” ฮานเอินซีพยายามลุกขึ้นหน้าแดงเหมือนลูกพลัม“ฉันไม่เจตนาจะตายแบบนั้น ฉันไม่ได้เจตนาจะตายแบบนั้นจริง ๆ” ฮานเอินซีก้มหัว เธอขอโทษซ˺าแล้วซ˺าเล่า น˺าเสียงของเธอทั้งสับสนแล้วกังวล“ตาย ตาย ตาย ฉันรู้เฮ้อ ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น”ลิ้นของฉินเฉากลายเป็นพันกันเหมือนฮานเอินซี เขาโบกมือ พูดว่า “มันต้องเป็นฉันสิที่ต้องขอโทษที่ทำให้เสื้อเธอเปื้อน”“อ๊า?” จนกระทั่งตอนนี้ฮานเอินซีถึงเพิ่งสังเกตว่าเสื้อผ้าของเธอเปื้อนคราบเลือดไปเรียบร้อยแล้วเด็กคนนี้รู้สึกเหมือนจะเป็นลมเพราะว่าเลือด ฉินเฉารีบดึงเธอไปนั่งที่เก้าอี้ตัวถัดจากเขา“ฉันขอโทษ ที่ทำตัวโง่แบบนี้” ฮานเอินซีรู้สึกอาย เธอก้มหัวลงแล้วไม่กล้าจะหยิบทิชชูขึ้นมาเช็ดคราบเลือดบนเสื้อผ้าของเธอ สำหรับผู้ชายที่นั่งอยู่กับเธอ เธอรู้สึกมึนงงแล้วอยากจะพิงที่ไหล่ของเขาบางที แขนของเขาแข็งแกร่งจริง ๆทันใดนั้นก็มีฉากปรากฏในใจเธอ เป็นฉากที่ฉินเฉาพุ่งขึ้นไปที่โพเดียมแล้วสู้กับมือปืนลำพัง‘นี่คือสิ่งที่เรียกว่า ลูกผู้ชายตัวจริง?’
