ฉินเฉารีบกระโดดออกมาจากรูปปั้นเหมือนกับฮีโร่อู่เซี่ยที่มาจากฟ้า ฉินเฉาวิ่งไปมาโดยใช้ผนังหอปราชุมเป็นที่วางเท้า5 พี่น้องต่างพากันยิงไปคนละ 3 – 4 นัด แต่ยิงถูกผนัง มีเพียงเศษผนังที่หลุดร่อนหล่นลงมาบนหัวพวกเขาทั้ง 5“พี่ใหญ่ เจ้านี่มันรู้จัก ปิงกง (กังฟูสายฟ้า) !” น้องเล็กอุทานออกมาอย่างตกใจ“สายฟ้าขายายเอ็งสิ!” พี่ใหญ่ตบหัวน้องเล็กด้วยพานท้ายปืน “แกดูหนังกำลังภายในมากไปแล้ว! รีบจัดการก่อนที่มันจะลงมา!”พี่ใหญ่ออกคำสั่ง 5 พี่น้องรีบเปิดอกเสื้อแล้วหยิบปืนพกออกมาถือไว้ในมือ พวกเขาไม่รู้ว่าที่จริงแล้วพวกเขาซ่อนปืนไว้ที่ไหน แต่พวกเขารู้ว่าต่อไปต้องเล็งแล้วยิงใส่ฉินเฉาแต่เหมือนกับผียามค˹าคืน ฉินเฉาใช้การล่องหนเพื่อกลืนตัวเองเข้ากับความมืด โลดแล่นไปในความมืดด้วยความเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว ลูกกระสุนที่พุ่งมายิงไม่ถูกร่างของเขา เมื่อไหร่ก็ตามที่เขาเคลื่อนไหว ไม่มีกระสุนแม้แต่ลูกเดียวที่เข้าเป้า“พี่ใหญ่ เจ้านี่ต้องเป็นผีร้ายแน่ ๆ!” น้องรองถามด้วยท่าทางหวาดกลัว “ทำไมเราไม่เอาเลือดหมามาสาดใส่มันล่ะ!?”“ไอ้เจ้าโง่! แกเป็นนักฆ่า แกคิดว่าตัวเองเป็นนักพรตไล่ผีหรือไง?”พี่ใหญ่ตะโกนพร้อมเปลี่ยนแม็กกระสุนอย่างรีบร้อน เมื่อกระสุนพวกเขาหมด พวกพี่น้องที่เหลือต่างพากันตบตามร่างกายเพื่อหาแม็กกระสุน ในตอนนี้เองที่ฉินเฉาหยุดเคลื่อนไหว แล้วยืนอยู่บนหัวอินทรีย์อีกครั้ง เขากำลังประเมินพวกอาชญากรผู้ที่กระสุนหมด“ฮีโร่ประเ
