วเจียว!” ฮัวเหนียงเริ่มโกรธ ลำแสงสีสันสดใสของเธอปรากฏขึ้นเหนือนิ้วมือขาวซีดของเธอ แล้วลอยใส่หน้าผากของไป๋เจี่ยวเจียว“โอ๊ย!” ไป๋เจี่ยวเจียวรีบกุมหน้าผากที่ขาวดั่งหิมะของเธอ ร้องว่า“พี่ทำร้ายฉัน!”“นี่เป็นบทเรียนของเธอ ฟังพี่” อารมณ์ขุ่นมัวของฮัวเหนียงพุ่งใส่ไป๋เจี่ยวเจียว พูดว่า “ถ้าเธอทำอย่างนั้น การฝึกตนตลอด 500 ปีของเธอจะสูญเปล่า มาดูกันว่าเธอจะกลายเป็นเซียนได้ยังไง!”“เอาสิ! อย่างแย่ที่สุด สวรรค์ก็จัดการให้ฉันกลับไปร่างเดิม ฉันสามารถฝึกจากการเป็นงูเล็ก ๆ ธรรมดาได้อยู่แล้ว!” ไม่ต่างจากที่ฮัวเหนียงคาด ไป๋เจี่ยวเจียวยังคงดื้อไม่ฟังที่เธอเตือน “ถ้าเป็นอย่างนั้น พี่จะอยู่ด้านฉัน คอยดูแลฉัน ใช่มั้ย?!”“โง่จนเกินแก้จริง ๆ เด็กคนนี้”ทั้งสองคนนั่งอยู่บนสุดของหอปราชุม ทะเลาะกันภายใต้พื้นหลังเป็นเสียงเพลงของซูเฟยแต่ฉินเฉาไม่สามารถได้ยินมัน ในหูของเขา ได้ยินแค่เสียงเพลงของซูเฟย ทำให้กายแล้วใจของเขาสบาย ที่เขาฆ่าคนก็เพราะสิ่งนี้“พี่ใหญ่ วิ่ง!” น้องรองหันกลับไปมอง แล้วพบว่าน้องสามได้นอนตายที่ตรงหน้าการ์ดคนนั้นแล้ว เขาเสียขวัญ ทันใดนั้นเขาก็ฉี่ราดพี่ใหญ่ไม่ได้หันกลับไปมอง จากหน้าของน้องรอง เขาก็เห็นแล้วว่าน้องสามถูกฆ่าไปแล้วทั้งสองคนใช้พลังทั้งหมดวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง“อยากหนีเหรอ?” ฉินเฉาเริ่มหัวเราะ เขาโบกมือ ขวานที่ถูกทิ้งบนพื้นลอยขึ้นมา ท่ามกลางท้องฟ้ายามราตรี หมุนใส่ทั้งสองคนที่กำลังวิ่งหนี“พี
