ีแดงกระเด็นออกมาจากโซ่จับวิญญาณ แต่ก็เพียงแค่ทำให้โซ่ถอยไปได้เพียงเล็กน้อย โซ่ไม่ได้รับความเสียหาย ไม่นานมันก็รัดตัวหมาป่าไว้อย่างแน่นหนา“ฉันอยากจะเห็นเหมือนกันว่าครั้งนี้แกจะหนีได้ยังไง” ฉินเฉากระตุกโซ่ ทันใดนั้นโซ่ก็ดึงร่างหมาป่าลอยมา ก่อนที่จะฟาดกับพื้นคอนกรีตอย่างแรงตรงหน้าเขา“แกมันสัตว์ประหลาด! ฆ่าฉันสิ!” แม้ว่าหมาป่าจะถูกจับ แต่เขายังคงต่อต้านพร้อมรอยยิ้ม ฉินเฉาเดินไปหาเขา ย่อตัวลงด้านหน้า จ้องหน้ายาวๆ ของเขา แล้วพูดว่า “มองสารรูปตัวเองก่อน ก่อนที่จะว่าใครเป็นสัตว์ประหลาด เอาล่ะ ทำตัวว่าง่าย ฉันแค่อยากจะถามคำถามง่าย ๆ กับนายสัก 2 คำถามแค่นั้นเอง”“ฆ่าฉันซะ ในหมู่สเกลตั้น ไม่มีคนทรยศ!” หมาป่าปิดตาลงแล้วเตรียมตัวรับความตายที่จะมาถึงของเขา“บัดซบ!” ฉินเฉาโมโห เขาหวดฝ่ามือออกไปที่ด้านใบหน้าของหมาป่า ทำให้เกิดรอยฝ่ามือฝังลึกบนพื้น “แกคิดว่าพ่อแกคนนี้ไม่กล้าฆ่าแกงั้นเหรอ?”“ฆ่าสิ แล้ววิญญาณของฉันจะกลับรวมกับความมืด” หมาป่าตอบรับอย่างเมินเฉยกับการขู่ของฉินเฉาฉินเฉารู้ว่าไม่สามารถใช้กำลังทำให้หมาป่าตัวนี้พูด ฉะนั้นเขาคงทำได้เพียงฆ่าเขาเท่านั้นเขายื่นมือออกไปเพื่อใช้พลังเทเคคิเนซิสของเขาทันใดนั้นหมาป่าก็รู้สึกว่าคอของเขาถูกกุมไว้อย่างแน่นหนาแล้วเริ่มหายใจไม่ออก“คุณชาย ทิ้งชายคนนี้ให้ฉัน!”ในตอนนี้เอง กระบี่คมสมบัติทันใดนั้นก็ลอยลงมาจากฟ้า เมื่อรู้ว่าอันตราย ฉินเฉารีบถอยไปทันทีแกร๊ง! กระบี
