ยวด้วย!”“ไม่เป็นไรถึงไม่ได้เงิน พี่ชายคนนี้ไม่ได้ขาดเงินหรอกนะ”ทั้งคู่จีบกันอย่างมีความสุข แต่ซูเฟยที่อยู่ข้าง ๆ กลับรู้สึกเจ็บปวดอยู่ในสวน เธอวางแอปเปิลที่ปอกแล้วลงบนโต๊ะอย่างนุ่มนวล แล้วเดินออกไปที่โถงข้างนอก ยืนพิงกับผนังเย็น ๆน˺าตาที่ควบคุมไม่ได้ของเธอ ทันใดนั้นก็ไหลอาบหน้า‘ทำไมฉันรู้สึกเสียใจ?’ ซูเฟยถอดแว่นออก แล้วเอามือปิดหน้าร้องไห้อย่างเงียบ ๆ ‘ฉันพบชายคนนี้แค่ไม่กี่ครั้ง ทำไมเขาถึงไม่อยู่ในใจของฉันได้?’‘ซูเฟย ทำไมเธอถึงโกรธ? ทำไมเธอถึงร้องไห้ให้กับผู้ชาย? นี่มันใช้ไม่ได้’‘เขาเป็นแค่ยามที่ไม่สลักสำคัญ เขาไม่มีอะไร เธอแค่รู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่กับเขา เลยทำให้เธออดเชื่อใจเขาไม่ได้’‘ผู้ชายแบบนี้มีอยู่ทุกที ถูกแล้ว มีอยู่ทุกที่!’ใครจะรู้ ว่าแม้แต่หลังจากนี้ หัวใจของซูเฟยก็ยังคงเศร้าและเจ็บปวดหยาดน˺าตายังคงรินไหลออกมาไม่หยุดเสียงทะเลาะกันของทั้งคู่แว่วดังออกมานอกห้อง นี่เป็นครั้งแรกที่ซูเฟยรู้สึกอิจฉาน้องสาว“ฉินเฉาถ้านายกล้าทำไม่ดีกับน้องสาวฉันล่ะก็ ฉันจะไม่ปล่อยนายแน่!” ซูเฟยกัดฟันของเธอ เช็ดน˺าตาของเธอแล้วทำให้ใจเย็นลง“คุณหนูใหญ่” เจียงตงเดินขึ้นมาจากบันได เมื่อเขาเห็นตาซูเฟยแดง ทันใดนั้นเขาก็กระวนกระวายแล้วถามซูเฟย “คุณหนูใหญ่ คุณเป็นอะไร? ใครแกล้งคุณ? ผมจะไปฆ่ามัน!”“ไม่มีอะไร แค่ฝุ่นเข้าตาน่ะ” ซูเฟยพูดอย่างผิดปกติแล้วโบกมือให้เจียงตง“เตรียมรถ เราจะไปโรงเรียน ตอนนี้โรงเรียนคงก
