่อบอุ่นของเธอลอยออกไป เธอชี้ไปที่โซฟายาวสีแดงแล้วพูดว่า“ฉันนั่งได้มั้ย?”“ได้สิครับ ผู้อำนวยการซู” ฉินเฉาตอบอย่างไม่ลังเล เขาจะปฏิเสธได้ยังไง?“นายไม่ต้องเรียกฉันผู้อำนวยการที่นี่หรอก” ซูเฟยแสดงรอยยิ้มที่หายากของเธอต่อฉินเฉา “เรียกฉันแค่ ซูเฟย ก็พอ”รอยยิ้มนี้ทำให้ฉินเฉาตะลึงนิดหน่อย ถ้ารอยยิ้มของซูจีทำให้ฉินเฉารู้สึกอบอุ่น งั้นรอยยิ้มของซูเฟยก็ทำให้ฉินเฉารู้สึกมหัศจรรย์!“ก็ได้ ซู….ซูเฟย คุณนั่งนี่ไปก่อน ผมจะออกไปข้างนอกสักหน่อย”ฉินเฉาถอยเครื่องแบบออก ขณะเดียวกันก็หยิบเสื้อโค้ตหนังสีดำที่แขวนอยู่บนกำแพงเมื่อได้ยินว่าฉินเฉาจะไป ทันใดนั้นซูเฟยก็รู้สึกกลัวแล้วถามว่า“นาย นายจะไปไหน?”“ผมจะไปหาที่อยู่ของนักฆ่าพวกนั้นหน่อย” ฉินเฉายิ้มให้ซูเฟย ทำให้เธอตะลึง“ไม่! มันอันตรายเกินไป!” ซูเฟยรีบยืนขึ้นแล้วจับแขนเสื้อฉินเฉาไว้เธอทำตัวเหมือนกับสาวน้อยขี้เหงา“ทิ้งเรื่องนี้ไว้ให้ตำรวจจัดการไม่ดีกว่าเหรอ เราจะปลอดภัยถ้าอยู่ที่นี่”“ปลอดภัยแน่นอน สำหรับพวกเขา ผมก็อันตรายเหมือนกัน” ฉินเฉาแสดงรอยยิ้มที่ชั่วร้าย ทำให้หัวใจซูเฟยเต้นแรงขึ้นสายตาของเธอพร่ามัว ความทรงจำของเธอลอยไปสู่อดีต ในตอนที่เธอยังเป็นเด็ก เธออยู่ข้างหลังพี่ชาย ดึงแขนเสื้อตลอดทั้งวัน“พี่ชาย เดินช้าหน่อย หนูกลัว”“เสี่ยวเฟย เธอโตแล้ว เธอไม่รู้สึกอายเหรอที่ยังกลัวความมืดอยู่”“อย่าหัวเราะเยาะหนูนะพี่ชาย…หนูกลัวจริง ๆ ”“งั้นก็เข้ามาใกล้ ๆ ไม่เป็น
