ล้วนั่งอยู่หน้าทางเข้าก็เพื่อรอเจ้าเด็กนี่เจ้าเด็กนี่มีเรียนเช้า ยิ่งกว่านั้นในคาบเรียนอาจารย์จะเรียกชื่อนักเรียนทีละคน เจ้าเด็กนี่ไม่กล้าไม่มา ถ้าเขาไม่อยากตกวิชานี้แน่นอน ว่าข้อมูลนี้เขาได้รับมาจากหู่หลี่ลี่ไม่นานพวกนักเรียนที่ขับรถมาเองก็มาถึง ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ที่เขากระโดดลงมาจากตึก พวกนักเรียนก็รู้ถึงตำนานของการ์ดคนนี้ พวกเขามักจะทักทายฉินเฉาเมื่อพวกเขาผ่านประตูเข้ามา“หวัดดีตอนเช้า พี่ฉิน!”“พี่ฉิน ลองนี่ ผมมีจงหัว เอามั้ย?”“พี่ฉิน พี่กินอะไรหรือยัง? ไปกินกับพวกเรามั้ย?”พวกคำขอของนักเรียนได้รับคำตอบเป็นยิ้มจากฉินเฉา หวังเหวินคุนก็มาถึงโรงเรียนแล้ว กระเพาะเขาขยายออก มือของเขากำกระบองไฟฟ้า แล้วหน้าของเขาใหญ่เหมือนภูเขาฉางไป่ชายคนนี้กัดฟัน เขาทำนายที่นี่มาสามสี่ปี ไม่มีนักเรียนคนไหนที่เขาจำไม่ได้ แต่ก็ไม่เคยมีใครทักทายเขาตั้งแต่ที่ฉินเฉาโผล่มา เขารู้สึกว่าตำแหน่งผู้กำกับนี้ไม่ปลอดภัยกระบองไฟฟ้าน˺าตาไหลอาบหน้า เขารู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่วันนี้มาถึงเร็วทันใดนั้น ก็มีสาวสวยมาจากข้างนอก กระบองไฟฟ้าหวังรีบปั้นหน้ายิ้มแล้วเข้าไปทักทายเธอ“อรุณสวัสดิ์ครับ อาจารย์ซู!”“อรุณสวัสดิ์ค่ะ หัวหน้าหวัง” เหมือนจะอยู่ในอารมณ์ที่ไม่ดี คำพูดของเธอดูเหนื่อย ๆฉินเฉาแข็งไปชั่วขณะ เมื่อเขาหันหัวไป ทันใดนั้นพวกเขาทั้งคู่ก็ต่างมองตากันฉินเฉาไม่อาจปกปิดความต้องการที่ปรากฏในสายตาของเขา สิ่งนี้ซูจีสามารถเห็นไ
