งฉันล่ะ?”ในเวลาเดียวกับที่เธอแหย่เขา โรซี่ยื่นมือที่ละเอียดอ่อนของเธอจับคางฉินเฉาแล้วหันหน้ามามองเธอ“โทษที คืนนี้ฉันอารมณ์ไม่ดีน่ะ ฉันยังไม่อยากคุย”“หืม ให้ฉันเดานะว่าทำไมนายถึงอารมณ์ไม่ดี” โรซี่ยิ้ม ลอยขึ้นไปแล้วนั่งบนทีวี นิ้วชี้ของเธอแตะที่ริมฝีปากของเธอเบา ๆ“ถูกไล่ออก?” โรซี่เริ่มเดา “ไม่สิ… งานยามของนายมันค่อนข้างมั่นคง งั้นถ้าไม่เกี่ยวกับเลิกจ้าง ก็ต้องเอิ่ม… ประจำเดือนนายมา? ไม่ใช่นี่นา! ผู้ชายไม่มีนี่ เอิ่ม…. ใช่แล้ว! มันต้องเป็นเรื่องผู้หญิงแน่ ๆ ”โรซี่ดีดนิ้ว “บิงโก! ฉันคิดว่าฉันเดาถูกแล้วตอนนี้ ดูเหมือนว่าคนในห้องนี้จะหายไป ยิ่งกว่านั้นคน ๆ นี้ยังเป็นคนสำคัญของนายด้วย”“อย่าพูดเหลวไหลน่า” ฉินเฉามีเหงื่อเย็น ๆ ไหลออกมา “เธอก็แค่มาอาศัยอยู่ที่นี่ชั่วคราวเท่านั้น เราไม่ได้เป็นอะไรกัน”“แต่ คนที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับนายคนนี้ ดูเหมือนกำลังถูกคนจากนิกายปีศาจรุมล้อมแล้วอีกไม่นานก็จะตาย”“อะไรนะ!” ฉินเฉากระโดดออกมาจากเตียงแล้วคว้ามือของโรซี่ไว้จากนั้นถามอย่างกังวลว่า “เธออยู่ไหน? เกิดอะไรขึ้น? พาฉันไปที่นั่นที!”โรซี่ยิ้มยั่วฉินเฉา ริมฝีปากของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่มีร่องรอยของความอ้างว้างในสายตาของเธอ“เค้าแค่ล้อเล่นน่ะ ไม่ใช่ว่านายเพิ่งพูดไปว่าไม่ได้เป็นอะไรกับเธอไม่ใช่เหรอ? ทำไมนายถึงสนใจเรื่องความปลอดภัยของเธอมากนักล่ะ?”“นั่นมัน เพราะว่า” เมื่อรู้ว่าโรซี่ล้อเล่น ฉินเฉาโล่งอก กลับล
