ี่ชาว“คนที่ทำร้ายนายไม่ใช่ฉัน แต่เป็นคนที่นายเรียกว่าผู้เชี่ยวชาญอนิจจา นายกลับไม่รู้ว่าเขาเป็นคนร้าย?”“ฉัน” หลี่ชาวไม่พอใจ ‘เห็นชัด ๆ ว่ามือฉันถูกแกแทง แต่แกต้องการใส่ร้ายคนอื่น’ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่นายน้อยผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ได้รับความอยุติธรรม? ร่องรอยความประสงค์ร้ายทันใดนั้นก็ปรากฏบนสายตา“หืมมม ดูเหมือนนายจะไม่พอใจ” เปลวไฟสีเขียวทันใดนั้นก็ลุกโชนในตา ขณะที่ใบหน้าทั้งใบของฉินเฉาปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีดำ ในขณะเดียวกัน มือที่วางอยู่บนไหล่ของหลี่ชาวก็กลายเป็นกรงเล็บของสัตว์ร้าย“งั้นก็เหลือแค่ทางเดียวแล้วล่ะ” ฉินเฉาพูดแบบน่ากลัว “แค่ฆ่านายแล้วโยนขี้ให้คนอื่น ยังไงคนตายก็พูดไม่ได้อยู่แล้ว แถมยังทำให้ฉันสบายใจด้วย”“อย่า อย่าฆ่าฉัน!” หลี่ชาว ผู้ที่รู้สึกว่าฉินเฉากำลังปกคลุมด้วยจิตสังหาร หวาดกลัวแล้วถอยไปพิงกำแพง ตะโกนว่า “ฉัน ฉันจะไม่บอกใครแน่นอน!”“คำสัญญาของนายน่ะเหรอ ฉันเชื่อแค่คนตายเท่านั้น”ฉินเฉาพูดอย่างหมดหวัง ทันใดนั้นเขาปล่อยหมัดใส่หัวหลี่ชาว“อ๊า!” หลี่ชาวหดหัวตามสัญชาตญาณ ปล่อยให้หมัดของฉินเฉาต่อยใส่กำแพงเหนือหัวด้วยเสียงอันดัง หลี่ชาวผู้ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความทุกข์ยากถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นกำแพงทั้งหมดถูกหมัดของฉินเฉาต่อยทะลุ ตอนนี้หลี่ชาวรู้สึกเหมือนกับมีอากาศหนาวเป็นน˺าแข็งอยู่เหนือหัวเขาเป้าจู่ ๆ ก็ชื้นขึ้นเล็กน้อย“แย่จัง พลาดซะได้.” ฉินเฉาหดหมัดกลับมา “มาลองอีกครั้ง ครั้งนี้เป็นเด็ก
