ฉินเฉาแสยะยิ้ม คนอื่นกลายเป็นไร้ตัวตน ชายชุดดำถูกหลี่ชาวจ้างมาจัดการกับเขาจริง ๆ“นายน้อยหลี่ที่ยิ่งใหญ่ ผมก็มีเรื่องที่ต้องตอบแทนคุณเหมือนกัน”ฉินเฉาพูดขณะถือแก้วที่มีไวน์อยู่ “เพื่อขอบคุณที่มอบสิ่งนั้นให้ผม ๆชอบมันมากจริง ๆ แต่ผมมีนิสัยไม่ชอบรับของใครฟรี ๆ เหมือนดังคำพูดที่ว่ามีบุญคุณต้องทดแทนมีหนี้แค้นต้องชำระ ฉะนั้นหนี้ของนายน้อยหลี่นี้ ผมจะคืนกลับไปให้ไม่เร็วก็ช้า”จากนั้น เขาดื่มไวน์จากแก้วในอึกเดียว“หึ ฉินเฉาแกคิดว่าแกเป็นใครไอ้สวะ ไม่ใช่สุนัขหน้าไหนก็ได้ที่จะมาดื่มกับฉันคนนี้”“หลี่ชาว จะมากไปแล้ว!” เมื่อได้ยินคำพูดสุดท้ายของหลี่ชาวรอยยิ้มของซูจีหายไป เธอพูดคำนี้กับเลขาหลี่ที่ยิ่งใหญ่ “ฉันไม่อยากจะเห็นนายอีกแล้ว ไสหัวไปไกล ๆ จากสายตาฉันเลย”“อื้อหือออ! ซูจี ๆ เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าเธอเป็นเจ้าหญิง?” เหมือนจะโมโหจริง ๆ หลี่ชาวหัวเราะออกมาพร้อมกับยืนกอดอกแล้วพูดว่า“ฉันตามจีบเธอเพราะว่าเธอดูดี แล้วก็เพราะครอบครัวของเธอรวยก็แค่นั้น ฉันจะบอกให้ในเมืองซู่หนานนี้ มีผู้หญิงแค่ไม่กี่คนที่กล้าพูดกับฉันแบบนั้น! ถ้าฉันอยากจะจัดการตระกูลซูของเธอ ก็แค่โทรกริ๊งเดียวเท่านั้น”“จิ๊ ๆ ๆ จริงเหรอ? ก็เอาเลยซี้ ฉันก็อยากจะเห็นเหมือนกัน” ซูจีไม่กลัว “อู้วว เลขาพรรคที่ยิ่งใหญ่คำพูดช่างน่ากลัวจริง ๆ หญิงสาวที่ต˹าต้อยคนนี้กลัวมากเลย! ฉันจะนั่งอยู่นี่รอนายโทร ถ้านายกังวลเรื่องค่าโทร ฉันให้นายยืมมือถือได้นะ”“
