บปวดของหลี่ชาว มันเป็นเพราะฉินเฉายื่นแขน หยิบส้อมแล้วแทงเข้าไปในมือของหลี่ชาว จากนั้นตอกมันลงกับโต๊ะ คราบเลือดสีแดงเข้มเปื้อนผ้าปูโต๊ะ“โอ้ยยยย!” หลี่ชาวไม่สามารถทนรับความเจ็บปวดที่ส่งมาจากมือได้ แต่เขาไม่กล้าแม้แต่จะแตะส้อม ตั้งแต่เขาเกิดมา เขาไม่เคยแม้แต่ถูกตบหน้า หรือถูกลงโทษอะไรครั้งนี้เขาได้ลิ้มลองความเจ็บปวดของการเลือดตกยางออก“นายไม่สามารถยื่นมือของนายใส่คนอื่นมั่วซั่วได้” ฉินเฉาหยิบทิชชู เช็ดปากแล้วพูดว่า “มันจะแย่เอา ถ้านายยื่นมือไม่ถูกที่”ชายในชุดดำตาเบิกกว้าง เหมือนกับเครื่องจักรที่เริ่มทำงาน แล้วเริ่มเคลื่อนไหวทันใดนั้นเขาก็ยื่นฝ่ามือที่เหมือนโครงกระดูกออกมาจากแขนเสื้อแต่เขาไม่สนใจหลี่ชาว เขาพุ่งฝ่ามือไปที่ซูจีแต่ซูจีไม่ใช่คนธรรมดา เธอเป็นศิษย์ของสำนักพุทธที่อยู่ในขั้นสร้างรากฐาน เธอรู้สึกถึงอันตรายเมื่อชายชุดดำเริ่มเคลื่อนไหวจิตใต้สำนึกของเธอสั่งให้เธอขยับหัวไปด้านข้าง สำหรับฉินเฉา เขาไม่ปล่อยให้ใครยื่นมือใส่ซูจีผลัวะ! หมัดของฉินเฉาแล้วฝ่ามือของชายชุดดำปะทะกัน แรงปะทะที่รุนแรงทำให้ฉินเฉาตกใจ ‘ทำไมคนที่หนังหุ้มกระดูกแบบนี้ถึงแข็งแกร่งนัก?’“อ๊ากกกก!” ฉินเฉาเปล่งเสียงออกมา แขนกลายเป็นแขนของสัตว์ร้ายที่มีเกล็ดสีดำเมื่อมองดูชายชุดดำ ที่หน้าแดงเหมือนดื่มมาบนใบหน้าที่ซีดโครม! โต๊ะที่อยู่ระหว่างกลางทั้งคู่แตกเป็นสองเสี่ยง จาน แก้ว แล้วของอื่น ๆ แตกเป็นชิ้น ๆ ฉินเฉารู้สึกลำบากเล็
