“นายช่วยชีวิตฉันไว้” หลังจากเลิกงาน ซูจีพูดขึ้นขณะนั่งกอดเอวเอวฉินเฉาอยู่เบาะหลังรถจักรยาน “นายช่วยฉันไว้ 4 ครั้งแล้ว! ถ้าฉันไม่ตอบแทนอะไรบ้าง ฉันจะดูเป็นคนเอาเปรียบเกินไปหรือเปล่า?”“เอาน่า ฉันช่วยเธอไม่ใช่เพราะว่าหวังจะให้เธอตอบแทนสักหน่อย” ฉินเฉาหัวเราะ “มิหนำซ˺าคุณยังเป็นเจ้าหนี้ผม ถ้าคุณเป็นอะไรไป ผมจะไปใช้หนี้กับใครล่ะ?”“นายจะบ้าหรือไง! ทุกคนที่เป็นหนี้ พวกเขาเอาแต่หวังว่าเมื่อไหร่เจ้าหนี้ของพวกเขาจะตาย ๆ ไปซะที” ซูจีส่งเสียงหัวเราะในลำคอ “หึหึรู้แล้ว…คงเป็นเพราะว่าฉันสวยมากสินะ!”“อะแฮ่ม ๆ ” ฉินเฉากระแอม “หลงตัวเองชะมัด”“นายน่ะสิหลงตัวเอง!” ซูจีไม่ลดแรงลงแล้วทุบไหล่ฉินเฉาไปสองครั้ง “ไป พวกเราจะไปกินอาหารที่ดี ๆ กัน ฉันเลี้ยงเอง”“ที่ไหน? KFC หรือ แมคโดนัลด์?”“ที่นั่นไม่มีอาหารดี ๆ ที่ ๆ ฉันจะพานายไปมันเป็นที่แพงมาก ๆ ”“พิซซ่าฮัท?”“ในหัวนายมันมีอย่างอื่นบ้างมั้ย นอกจากอาหารขยะพวกนี้?” ซูจีพูดอย่างจริงจัง “ฉันจะเลี้ยงนายที่ที่มีอาหารฝรั่งเศสที่ยอดเยี่ยม ไปที่โรงแรมแอนโทนี่”“อาหารฝรั่งเศส?” ฉินเฉายกคิ้ว “อาจต้องไปที่ถนนตะวันออก ที่นั่นมีซุ้มขายเนื้อย่างอร่อย ๆ ราคา 5 หยวนอยู่! แล้วก็มีเนื้อย่างราคา 1หยวนอีกหลายร้าน! เนื้อแกะที่ถนนนั่นอร่อยสุด ๆ! เธอเลี้ยงฉันที่นั่นก็ได้”“เนื้อย่างต้องอร่อยอย่างแน่นอน ไว้นายเลี้ยงฉันครั้งหน้าละกันครั้งนี้ฉันชวนนาย นายจะไปหรือไม่ไป!”หลังจากพูดเสร็จ
