งพนักงานดีอย่างน่าแปลกใจ เขาสามารถเอาจักรยานเข้าไปจอดได้ก่อนรถคันนั้นคนขับคราวน์ทันใดนั้นก็บีบแตรซ˺า ๆ ส่งเสียงดังไปทั่วยื่นหัวออกมาจากกระจกข้างแล้วตะโกนไปที่พนักงานคนนั้น“หลีกไป นี่ช่องของฉัน!”“ต้องขอโทษด้วยครับ ท่าน แต่ช่องนี้มีรถจอดแล้ว” พนักงานพูดกับคนขับคราวน์อย่างสุภาพ หลังจากทำงานมาสองปี เขาเห็นผู้คนมามากมาย แม้ว่าซูจีจะมาที่นี่โดยจักรยาน เมื่อดูจากกิริยาท่าทางของเธอเขาสามารถบอกได้เลยว่า เธอเป็นลูกสาวจากครอบครัวที่ร˹ารวยเขาสามารถบอกได้เพียงแค่ชำเลืองมองแค่ครั้งเดียว คนขับคราวน์นี้เห็นชัด ๆ ว่าเป็นแค่เศรษฐีใหม่ ผู้ที่ยังไม่มีราศี“ไอ้เวรเอ๊ย! พูดอีกครั้งซิ!” ชายคนนั้นเปิดประตูแล้วเดินลงมาจากรถ ชายในชุดคลุมยาวขนมิงค์สีดำ เมื่อซูจีแล้วฉินเฉาเห็นเขา พวกเขาจำได้อย่างรวดเร็วว่าเขาเป็นหนึ่งในผู้ปกครองที่ไปงานพบผู้ปกครองที่โรงเรียนของหลี่นา จ้าวหลง“ผมต้องขอโทษจริง ๆ ครับ ท่าน แต่ถ้าคุณต้องการที่จอด ผมสามารถช่วยคุณได้” พนักงานเหมือนได้รับการฝึกอย่างมืออาชีพ เขายังยืนอยู่แล้วตอบกลับอย่างสุภาพจ้าวหลงเชิดหัวขึ้นแล้วเริ่มสบถ “โคตรแม่! ตอนนี้อยากจะช่วยฉัน?ฉันจอดเองได้ นายจะไม่ได้ทิปจากฉันสักหยวน! ตอนนี้รีบเอาไอ้จักรยานพัง ๆ นี้หลบไปได้แล้ว นายรู้มั้ยว่านี่มันรถอะไร? นี่คือโตโยต้าคราวน์ ไอ้เวร! นี่คือรถที่มีราคามากกว่า 800,000 หยวน”“ผมขอโทษครับท่าน” พนักงานยังคงสุภาพเหมือนเดิม “ที่จอดรถของโ