สัญญาของตัวเองหรือไง?”“ปล่อย ปล่อยขาฉัน” ซุนเสี่ยวเฟิงหน้าซีดด้วยความเจ็บ แล้วขาอีกข้างสั่น“ถ้านายขอโทษสาวน้อยน่ารักทั้งสองคนนี้ ฉันจะปล่อยขานาย”ฉินเฉายื่นข้อเสนอ“ขอโทษเหรอ?” ซุนเสี่ยวเฟิงจ้อง ตั้งแต่เกิดมาเขาถูกพ่อแม่ตามใจมาตลอด แล้วทำไมเขาต้องมาขอโทษ?“ไม่อยากขอโทษงั้นเหรอ?” ฉินเฉาหัวเราะ แล้วเพิ่มแรงบีบขึ้นไปอีกซุนเสี่ยวเฟิงร้องออกมาหลายครั้งจนเขาไม่สนที่จะรักษาหน้าอีกต่อไป เขาขอโทษฟางเหวินแล้วหูหลี่ลี่ซ˺าแล้วซ˺าเล่าโดยไม่ลังเล“ฉัน ฉันผิดไปแล้ว”“ขอโทษให้มันจริงใจหน่อย” ฉินเฉาเพิ่มแรงบีบขึ้นไปอีกนิดซุนเสี่ยวเฟิงรู้สึกเจ็บสุด ๆ แล้วร้องออกมา “ฉันขอโทษ! ฉันผิดไปแล้ว!” เสียงที่ทรงพลังทะลุไปทั่วทั้งชั้น“ก็แค่นี้” ฉินเฉาพยักหน้าจากนั้นก็ปล่อยขาของประธานซุนซุนเสี่ยวเฟิงหน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บ นั่งอยู่บนพื้นแล้วกุมขาที่เจ็บ พระเจ้าช่วย ขาที่ถูกจับเป็นสีม่วงช˺าทั้งขาซุนเสี่ยวเฟิงกุมขาเงียบ ๆ แต่สายตาเป็นประกายชั่วร้ายแล้วมีเจตนาร้ายอยู่ในนั้น“ฉันหมดอารมณ์ดูแล้ว” ฉินเฉายักไหล่ ทำให้สองสาวตกใจ ทั้งที่จิตใจยังไม่กลับเป็นปกติ“เป็นอะไร? นายไม่รู้เหรอว่าฉันนำเต้น? นี่ไม่ได้สร้างความสนใจให้กับผู้รักษาความปลอดภัยฉินเฉาที่ยิ่งใหญ่เลยเหรอ?” น˺าเสียงที่คุ้นเคยดังมาจากข้างหลังเขา ทำให้เขาต้องสะบัดหัวกลับไปดู น่าประหลาดใจจริง ๆ คนที่พูดคือซูจี ฉินเฉาถูกหยุดที่จุดนั้นหญิงสาวคนนี้สวมเสื้อหนังสีดำ กร
