มันออกไปข้างนอกสถานีตำรวจ ซูจีที่มาพร้อมกับจักรยานของฉินเฉากำลังรอเขาอยู่ เมื่อเห็นเขาออกมา ไม่คิดว่าตาของเธอจะแดง แล้วทันใดนั้นก็พุ่งเข้ามากอดเอวฉินเฉา“โอ้ สวรรค์ ในที่สุดนายก็ออกมา! ฉันกลัวแทบตายเลยล่ะ!” มือของเธอแข็งแรงมาก ทำให้ฉินเฉารู้สึกหายใจไม่ออกเล็กน้อย“พวกเขาทำร้ายนายมั้ย?” ซูจีมองขึ้นมาแล้วจ้องที่หน้าฉินเฉาเหมือนว่าเธอกำลังต้องการเห็นสัญญาณที่บ่งบอกพวกแผลฟกช˺า“ไม่ พวกเขาไม่มีความสามารถพอหรอก” ฉินเฉาพูดอย่างภูมิใจตอนนี้เขาเป็นผู้ฝึกตนแล้ว เขาไม่กลัวพวกเรื่องต่อสู้หรอก“งั้นก็ดีแล้ว ดีแล้ว.”“แค่ก แค่ก” ฮวงเทียนเหลียงที่อยู่ใกล้ ๆ อยู่ ๆ ก็ไอออกมาเมื่อสังเกตว่ายังมีคนอยู่ข้าง ๆ ทันใดนั้นหน้าซูจีก็ขึ้นสี เธอปล่อยเอวฉินเฉาแล้วถอยออกมา“คนสวย ไม่น่าเชื่อว่าเธอที่ปฏิเสธคนที่ตามจีบหลายคนมาหลายปีเหมือนจะเดทกับใครสักคนแล้ว!” ฮวงเทียนเหลียงพูดขณะที่ทำท่าเอามือกุมหัวใจเกินจริง “โอ้ อกของฉันหักแล้ว!”“นายไปตายซะ! หยุดพูดเหลวไหลต่อหน้าฉัน!” ซูจีกลอกตาจากนั้นพูดข้างหูฉินเฉาอย่างเป็นความลับว่า “อย่าไปเชื่อเขา เขาเป็นเกย์”“ซูจี เธอกระซิบอะไรกัน?” ฮวงเทียนเหลียงกลายเป็นจริงจัง แล้วขยับเข้ามาถามใกล้ ๆ“ไม่มีอะไร!” ซูจีส่ายมือ ฉินเฉากลัวเล็กน้อยแล้วถอยหลัง ‘เวร!ชายคนนี้เหมือนกับเฉินหยิงหยาง บางทีฉันอาจจะให้พวกเขามาเจอกัน’“คุยกันพอแล้ว ฉันจะปล่อยให้พวกเธอสองคนอยู่ด้วยกัน”ทนายฮวงมองนาฬิกาบนข้อมือ
