่มีปัญญาเลี้ยงเธอหรอก!”“ไม่เกี่ยว ยังไงฉันก็เป็นเจ้าหนี้นาย เรื่องอาหาร นายหาทางจัดการเองแล้วกัน”“ขอโทษแล้วกัน! งั้นก็เตรียมกินบะหมี่อิตาเลี่ยน กับเศษมันสกอตแลนด์กับฉันพรุ่งนี้แล้วกัน!”“เอาเลย! อย่าลืมใส่พริกด้วยล่ะ!”“แล้วก็เวลานอน ห้ามเดินละเมอด้วย!”“เจ้าคนโง่ นายเคยเห็นคนเดินละเมอควบคุมตัวเองได้ด้วยเหรอ?นายก็แค่เอากรรไกรแล้วของมีคมไปซ่อนให้ดีแค่นั้นเอง นั่นจะเป็นตัวช่วยลดความเสี่ยงในชีวิตของนายได้”จากนั้นซูจีก็ยื่นมือออกมาข้างหน้า “ดีล่ะ เอาไป!”“โทษที ฉันยังไม่ต้องการเสียครั้งแรกของฉันตอนนี้”“โอม!” แสงสีขาวลอยออกมา พุ่งเข้าใส่กำแพงข้างหลังฉินเฉา“ฮิฮิ โทษที เครื่องรางนี้บางทีก็ควบคุมไม่อยู่น่ะ นายไม่เจ็บใช่มั้ย?เค้าแค่อยากจะถามกุญแจห้องแค่นั้นเอง”“ฉันจะให้ ฉันจะให้” ฉินเฉายอมแพ้ ท่าทางที่เขาเคยแสดงตอนอยู่ต่อหน้าภูตผีแล้วฟางหัวสลายหายไป เขาท่าทางเหมือนกับพ่อบ้านที่น่าสงสารเมื่ออยู่บ้านเขายื่นกุญแจให้ซูจี แล้วนั่งลงบนหน้าทีวีถัดจากซูจี แล้วรออย่างกังวลขณะที่มองซูจีด้วยท่าทางน่าสงสาร สาวน้อยที่อยู่ข้าง ๆ นี้เยี่ยมจริง ๆ ส่วนโค้งเว้าของเธอได้รูป“มองฉันทำอะไร ทำไมไม่ไปนอน?”“เธอแย่งเตียงฉันไปอ่ะ” ฉินเฉาชี้ไปที่โซฟาที่ซูจีนั่งอยู่“อ๋อ งั้นนายย้ายทีวีนี่เข้าไปในห้องละกัน” ซูจีพูดขณะที่ส่ายมือพร้อมกับน˺าตาที่ไหลอาบหน้า ฉินเฉาย้ายทีวีเข้าไปที่ห้องนอน“นี่เป็นห้องนอนของฉันชัด ๆ ” ฉินเฉาพึมพำข
