หลังจากผ่านไปครึ่งเดือน แล้วก็มหาวิทยาลัยใหญ่ ๆ อย่างกวนหยวนคงจะไม่ทำอะไรอย่างพวกไม่จ่ายค่าจ้างหรอกใช่มั้ยขณะที่กำลังฝันกลางวัน ฉินเฉาก็นำอาหารสี่จานแล้วหนึ่งซุปมาวางไว้บนโต๊ะที่ห้องนั่งเล่น ชุดคลุมสีแดงของซูจีแขวนไว้ที่กำแพง เหลือไว้แต่ร่างกายของเธอที่มีเพียงแค่เสื้อเชิ้ตแล้วกางเกงขาสั้น ขณะที่ขาของเธอมีถุงน่องสีดำคลุมอยู่ ขับเน้นรูปร่างของเธออย่างสมบูรณ์ฉินเฉาพยายามอย่างมากที่ทำให้ลูกตากลับเข้าที่แล้วทักทายเธอ“รีบมากินสิ อาหารเสฉวนจะดีที่สุดถ้ากินตอนร้อน ๆ ถ้ามันเย็นมันก็ไม่อร่อยแล้ว”ขณะที่พวกเขาทั้งสองนั่งอยู่บนโต๊ะ ฉินเฉามองซูจีที่กำลังกวาดอาหารเข้าปาก ฉินเฉาประหลาดใจ ทำไมกระเพาะบาง ๆ ของเธอถึงเก็บอาหารได้มากนักยิ่งกว่านั้นฉินเฉายังพบว่าความอยากอาหารยังเพิ่มขึ้น เขาต้องการอาหารมากกว่าเมื่อก่อน“นายกำลังประหลาดใจใช่มั้ย ว่าทำไมฉันกินมากขนาดนี้แล้วยังไม่อ้วนอีก?” ซูจีเอาทิชชูเช็ดปากที่เปื้อนน˺ามัน แล้วหัวเราะ “แล้วนายยังพบว่าความอยากอาหารของนายยังมากกว่าเมื่อก่อนอีก ถูกมั้ย?”“ใช่ ทำไมเธอถึงรู้ล่ะ?” ฉินเฉากินขนมปังนึ่ง กะพริบตาแล้วถาม“มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ของพวกผู้ฝึกฝนน่ะ พวกเราต้องการพลังงานมาก เนื่องจากพวกเรายังไม่ถึงขั้นพระเจ้า พลังงานส่วนมากของพวกเราจึงมาจากอาหาร”เมื่อเห็นฉินเฉามีสายตาว่างเปล่า ซูจียิ้ม แล้วยกข้อมือขึ้นมา แล้วแสดงสายประคำรัดข้อมือของเธอให้เขาดู“สายประคำนี
