ับฉัน!” ครูผู้หญิงรู้สึกรำคาญ “ฉันเป็นครูของหลี่นา ความรับผิดชอบของฉันคือการรับประกันความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ของหลี่นา! ฉันไม่ต้องการเห็นอนาคตของเด็กคนนี้ถูกทำลายด้วยความรักแบบเด็ก ๆ นี้!”“ผมเชื่อในตัวหลี่นา! เธอจะต้องไม่ทำเรื่องที่ผิดอย่างแน่นอน” ฉินเฉาพูดอย่างมั่นใจ“ฉันไม่ต้องการคุยเรื่องนี้กับคุณ คุณยังเด็กแล้วไม่เข้าใจ!” ครูผู้หญิงหน้าแดงด้วยความโกรธ เธอโบกมือแล้วพูดว่า “เมื่อแม่ของหลี่นามา ฉันจะคุยเรื่องนี้กับเธอ!”“ถ้าคุณไม่อยากจะคุยงั้นก็ไม่ต้องคุย!” ฉินเฉาหันหน้าไปแล้วพูดว่า “ซูจีไปกันเถอะ”“นายไปก่อนเถอะ ฉันอยากจะคุยกับคุณครูของหลี่นาอีกหน่อย”ซูจีกลอกตา หันกลับมาแล้วดึงแขนครูโฮมรูมไว้ แล้วพูดกับเธอว่า“คุณครูคุณไม่ต้องโกรธไปหรอก พวกผู้ชายก็เป็นอย่างนี้แหละ พวกเขาจะไปเข้าใจเรื่องการศึกษาของพวกเด็ก ๆ ได้ยังไง ปล่อยเขาไปเถอะพวกเรามาคุยเรื่องนี้กันเองดีกว่า”หลังจากนั้นเธอก็ไล่ฉินเฉาออกไปจากห้องเรียน“จริงเหรอ! มันช่าง.” ประตูห้องเรียนถูกปิดแทบจะกระแทกใส่จมูกของฉินเฉา แยกซูจีแล้วฉินเฉาออกจากกันขณะที่ฉินเฉากำลังรออยู่ที่ระเบียง ไม่มีใครรู้ว่าซูจีพูดอะไรกับครูโฮมรูมในห้องเรียน เขาไม่เห็นเธอออกมาจากห้องหลังจากที่รอมานานในตอนนี้เอง จากห้องน˺าที่ตั้งอยู่สุดทางเดิน หวู่ปินก็เดินออกมาพร้อมกับกอดนักเรียนหญิงที่ผมเปียกไปด้วยเหงื่อ เมื่อฉินเฉาเห็นเขาทันใดนั้นฉินเฉาก็ขมวดคิ้ว‘หรือว่าที่หลี่นาพัก
