ฉินเฉากับซูจี กำลังเดินไปที่ตึกเรียน ผ่านสนามบาสนักเรียนบางคนกำลังวิ่งไปมารอบ ๆ ในสนามบาส เป็นที่แน่ชัดว่าพวกเขากำลังเล่นบาสในคาบพละ“หวู่ปิน หวู่ปิน เรารักนาย!”“สุดหล่อหวู่ปิน! หวู่ปินนายทำได้”กลุ่มของเชียร์ลีดเดอร์ พวกเขากำลังตะโกนกันอย่างบ้าคลั่งที่กลางสนาม มีหนุ่มหล่อร่างโชกไปด้วยเหงื่อ กำลังถือบอลขณะที่กระโดดขึ้นไปในอากาศพร้อมกับท่ามาตรฐาน จากนั้นหมุนตัวแล้วดั้งค์ลงไปทั้งเหงื่อทั้งห่วงบาสสั่นด้วยกัน จากนั้นเหล่าแฟนคลับสาวกลายเป็นบ้าคลั่ง พวกเธอพากันกรีดร้องต่อเนื่องกัน“อาจารย์ซู ตอนเด็ก ๆ คุณก็แก่นแก้วแบบนี้น่ะเหรอ?” ฉินเฉาผลักซูจีเล่น ๆ ด้วยแขน แล้วยิ้มเย้าเธอ“ไม่!” ซูจีจ้องฉินเฉายกใหญ่ “ชายที่ฉันยกย่องไม่รู้แม้กระทั่งวิธีเล่นบาส แล้วนายล่ะ เล่นบาสเป็นมั้ย?”“ผม? ผมไม่เล่นบาส” ฉินเฉายักไหล่“งั้นนายเล่นอะไร?”“ผมเล่นวิดีโอเกม!”“นายมัน นายเป็นโอตาคุ!?”“โอตาคุเป็นพวกที่ถูกสาปแช่งมากที่สุดแล้วถูกรังเกียจ ทุกวันพวกเขาเอาแต่นั่งอ้วนอยู่บ้าน”“คุณผิดแล้ว ผมออกกำลังกายเป็นปกติ”“นายออกกำลังกาย? นายออกกำลังกายยังไง?”“ผมทำอาหาร ล้างจาน แล้วอื่น ๆ ”“นายเรียกนั่นว่าออกกำลังกาย?”“มันก็เป็นกิจกรรมที่ต้องขยับร่างกายเหมือนกัน”พวกเขาทั้งคู่ดูคนอื่นเล่นบาสในสนามขณะที่ทะเลาะกันหวู่ปินเป็นนักเรียนปีสามที่โดดเด่น ไม่ใช่เพียงแค่หล่อ เขายังมาจากครอบครัวที่ดี ขยันเรียน แล้วมีประสาทสัมผัสพิเศษ ข้างนอก หวู
