เป็นของตัวเองจริง ๆโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้คนทางภาคเหนือ ฉินเฉาก็ไม่ใช่ข้อยกเว้นถ้าเขามีบ้าน แฟนเก่าคงไม่ทิ้งเขาไป“ดี เรามาเล่น 1 ต่อ 1 คนแรกที่ทำได้ 3 แต้มก่อนชนะ!”หวู่ปินพูด รับลูกบาสกลับมาจากมือของฉินเฉาหมุนมันบนนิ้วมือจากนั้นพูดอย่างถือดีว่า “คนแพ้ต้องคุกเข่ากับพื้นแล้วเรียกผู้ชนะว่า‘ปู่’ 3 ครั้ง!”“หึหึ ดูเหมือนว่านายจะชอบเรียกคนอื่นว่าปู่จริง ๆ นะ?” ฉินเฉากอดแขนพร้อมแสยะยิ้ม แน่ชัดว่ากลุ่มคนพวกนี้คิดว่าเขาไม่รู้จักบาสพวกนี้ต้องการทำให้เขาขายหน้า“หวู่ปิน นายไม่คิดว่ามันมากเกินไปเหรอ!” หลี่นาคล้ายแม่ไก่ เธอเอาตัวมายืนข้างหน้าฉินเฉา ซักถามเจ้าชายน้อยในชั้นของเธอ“มีอะไรผิด กล้ารับคำท้ามั้ยล่ะ?” หวู่ปินรู้สึกรำคาญ เขามองไปที่ฉินเฉาพร้อมกับรอยยิ้มเหน็บแนมบนใบหน้า“นายได้ยินฉันพูดว่าไม่กล้ามั้ยล่ะ?” พร้อมกับเสียงโห่ของนักเรียนชาย ฉินเฉาถอดเสื้อโค้ตแล้ววางมันไว้ในมือซูจี “เมื่อนายอยากจะเป็นหลานฉันนัก ฉันจะช่วยนายเอง!”
