ว่าหน้าอย่างนายเป็นคนแบบนั้น” มุมปากของหลี่ชาวแสดงร่องรอยของความภาคภูมิแล้วเหยียดหยาม “แค่บอกฉัน แกต้องการเท่าไหร่ ฉันไม่ชอบคนพูดมากเป็นคนต้องรู้จักสุจริต รู้จักตัวเอง”“นายพูดถูก ต้องรู้จักตัวเอง” ฉินเฉาพยักหน้า เหมือนเขายอมรับข้อเสนอของหลี่ชาว “ถ้านายรู้จักตัวเอง นายก็ควรจะรู้ว่าเงินของนายมาจากไหน แม้เสื้อผ้าของฉันจะมาจากตลาดนัดถูก ๆ ไม่เหมือนกับของมียี่ห้ออย่างนาย แต่เสื้อผ้านี้ซื้อมาด้วยเงินที่ฉันหามาด้วยตนเอง แล้วฉันรู้สึกสบายใจอย่างมากเมื่อใส่มัน ไม่มีความรู้สึกกดดันใด ๆ แม้ว่าฉันจะขี่แค่จักรยาน แต่ฉันก็ใช้เงินเดือนของตัวเอง ที่หามาอย่างสะอาดแล้วสุจริต ฉันไม่กลัวจะมีคนมาแทงข้างหลัง”“นายขว้างเสื้อผ้าที่มียี่ห้อราคาแพงของต่างประเทศลงพื้นอย่างไม่แยแส นายขับออดี้ Q7 ที่น่าประทับใจ แล้วหยิบสมุดเช็คออกมาอย่างงดงาม โชคไม่ดี มันเกินกว่าเงินที่ควรจะได้ เงินเดือนพ่อของนายไม่กี่พันหยวนแล้วของนายเองก็ไม่เกินนั้น นายรวมเงินเดือนของพวกนายเพื่อซื้อออดี้ Q7 คันนี้เหรอ?”“ฮึ่ม” ดวงตาของหลี่ชาวเป็นประกายด้วยความโกรธ เขาแสยะยิ้ม“ช่างมีคารมคมคายซะจริง แม้ว่าจะเป็นเหมือนที่นายพูดแล้วยังไง ในเมื่อ นายก็ยังเป็นแค่ยามโง่ ๆ จำคำฉันไว้ ถ้าแกยังตามพัวพันซูจีอีกล่ะก็นายจะไม่มี ‘ผลไม้ดี ๆ ให้กิน’ ตราบเท่าที่ฉัน หลี่ชาว คนนี้ยังอยู่ที่เมืองซู่หนาน แก ฉินเฉาจะไม่มีแม้แต่ ‘ผลไม้ดี ๆ ให้กิน’ ”“มาหาฉันได้เลย ฉั
