งคุณหรอกเหรอ ถ้าคุณขอร้อง ฉันสามารถช่วยคุณได้!” แม้ว่าปีศาจสาวนางนี้จะมีรอยยิ้มบนใบหน้า แต่ในใจของเธอกับแอบด่าโรซี่อย่างไม่จบสิ้นยัยปีศาจโรซี่ให้ประโยชน์เจ้าเด็กนี่มากไปแล้ว“โอ้” ทันใดนั้นฉินเฉาก็แสยะยิ้ม เขาพูดคำหนึ่งกับปีศาจสาวนางนี้“ไปซะ”“คุณลูกค้าที่รักอย่าใจร้ายนักสิ.”“อยากให้ฉันใช้คาถาขับไล่เหรอ?”“ฮึ่ม” ในที่สุดปีศาจสาวก็เปิดเผยโฉมหน้าที่แท้จริง ใบหน้าที่ไม่แยแสแล้วเหยียดหยาม เธอยืนขึ้นจากอ้อมแขนของฉินเฉาแล้วพูดว่า“มนุษย์หน้าโง่ ถ้าอยากเจอยัยโรซี่ก็รอไปเถอะ”เมื่อพูดเสร็จ เธอสะบัดมือแล้วเรียกประตูนรก จากนั้นหายไปจากห้องของฉินเฉาห้องกลับไปสู่ความเงียบเหมือนเดิม ฉินเฉาถอนหายใจ เหมือนว่าเขาจะรู้สึกแย่มาก แต่เขาไม่รู้ว่าทำไม เขาไม่สามารถละโรซี่ไปจากใจเขาได้ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ในตอนนี้เอง ทันใดนั้นก็มีคนเคาะประตูห้องเขาฉินเฉายืนขึ้นแล้วเดินไปที่ประตู“ใครน่ะ!”“พี่ฉินเฉา หนูเอง!” เสียงหวาน ๆ แล้วรู้สึกเหน็ดเหนื่อยของหลี่นาดังเข้ามาในห้อง‘ทำไมหลี่นาถึงมาหาฉันตอนกลางคืนอย่างนี้ล่ะ? หรือแม่ของเธอจะไปธุระอีกแล้ว เธอเลยมาหาอาหารกิน?’สำหรับสาวน้อยนางนี้ ฉินเฉาไม่มีทางเลือกอื่น เขาเปิดประตู“สาวน้อย แม่ของเธอไปทำงานอีกแล้วเหรอ.”ภาพที่เขาเห็นที่หน้าประตูแทบทำให้ลูกตาของฉินเฉาถลนออกจากเบ้า หลี่นาใส่ชุดนอนเปิดไหล่ มองฉินเฉาด้วยสายตายั่วยวน พร้อมกับแก้มที่เป็นสีแดง แล้วการยั่วยวนที่ใสซื่อ“พี่ฉินเฉา
