ัวเหนียงก็กลับไปมองหาฟางหัวแต่เธอพบว่ามันไม่อยู่บนผิวน˺าแล้ว ผิวหน้าของแม่น˺าซ่งเจียงสงบเหมือนกับสัตว์ร้ายกำลังหลับภายใต้ท้องฟ้ายามค˹าคืน“คุณชาย คุณกลายเป็นฆาตกรแล้ว” ฮัวเหนียงมองฉินเฉาจากนั้นถอนหายใจ “นี่เป็นข้อห้ามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของผู้ฝึกตนอย่างพวกเรา นั่นก็คือการฆ่ามนุษย์ธรรมดา มันไม่เกี่ยวว่าคนที่ตายจะเป็นใคร แต่การฆ่านี่จะถูกบันทึกไว้ในหัวของคุณ ที่จริงแล้วคุณชายมีอนาคตที่สดใส แต่ตอนนี้มันช่างน่าผิดหวัง”“น่าผิดหวังแล้วยังไง” ฉินเฉาไม่นำมาใส่ใจ แล้วส่ายมืออย่างไม่เห็นด้วย จากนั้นเดินตามเส้นทางของผู้คนโบราณ เขาวางมือไว้ใต้เข็มขัดแล้วก้มคำนับฮัวเหนียงแล้วพูดว่า “ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉันไว้ แต่ชีวิตของฉันไม่ได้มีราคาอะไร แล้วไม่ต้องการให้ภูติฮัวเหนียงต้องมากังวลกับเรื่องของฉัน เธอเป็นคนใจดี แต่มันมีหลายสิ่งในโลกใบนี้ที่เธอยังไม่เข้าใจ”หลังจากนั้นเขายื่นนิ้วออกไปแล้วชี้ไปที่แม่น˺าสีดำ “เจ้าเดรัจฉานที่เพิ่งตายนั่น ความผิดของมันแม้ตายร้อยครั้งก็ไม่สาสม แต่ทำไมผู้ชายแบบนั้นถึงได้รับการปกป้องที่แข็งแกร่งที่สุดล่ะ? ถ้าผู้ฝึกตนฆ่ามนุษย์ธรรมดา สวรรค์จะก้าวก่าย แต่ถ้ามนุษย์ฆ่ามนุษย์ด้วยกันล่ะ ใครจะเป็นคนที่เข้ามาจัดการ?”“เรื่องของมนุษย์ก็ต้องให้มนุษย์เป็นคนจัดการ”“ถูกต้อง! สวรรค์ปฐพีไร้ซึ่งเมตตา ไร้ซึ่งความยุติธรรม สรรพสิ่งบนนอกหาได้มีความสำคัญ” ฉินเฉาขบฟัน “ฉันรู้ว่าสิ่งที่เธออยากจะพูดกับฉ
