จันทร์ตรงหน้าเขา แล้วค่อย ๆ จุดบุหรี่“เฮ้ย! แกหยุดรถทำไม! รีบขับต่อไป แกกำลังทำให้ธุระของนายน้อยคนนี้ต้องล่าช้า แกยังอยากจะมีมือเป็นของตัวเองอยู่อีกมั้ยหา?!”ฉินเฉาสูบบุหรี่อย่างเกียจคร้านแล้วพูดอย่างปกติธรรมดาว่า “นายน้อยฟาง พวกเรามาถึงแล้ว”“ฉันอยากจะไปโรงแรมแอนโทนี่ นี่มันถนนอะไร!” ฟางหัวเขย่ารถตะคอกเสียงต˹า ขณะที่กำลังมองหาป้ายถนน“ถนนแห่งความตายไงล่ะ”จากนั้นฉินเฉากระโดดลงจากรถแล้วเปิดประตูข้าง เขาลากขาของฟางหัวลงจากรถแล้วโยนมันลงในแม่น˺าที่เย็นเป็นน˺าแข็งในฤดูใบไม้ร่วง น˺าในแม่น˺าซ่งเจียงคมเหมือนมีด ฟางหัวที่ตอนนี้ไม่ได้ใส่กางเกง กำลังสั่นด้วยความหนาวจนกระทั่งลืมไปว่ากำลังเมาเมื่อเห็นหน้าของการ์ดทันใดนั้นเขาก็เข้าใจบางสิ่ง“แกมันยามรักษาความปลอดภัยนี่?” ฟางหัวก็เป็นคนหนึ่งที่เห็นโลกมามาก เขาค่อย ๆ ใส่กางเกงอย่างใจเย็น จากนั้นลงมายืนตรงหน้าฉินเฉา “บอกฉันมา แกต้องการเงินเท่าไหร่”“ขอโทษด้วย นายน้อยฟาง แต่ฉันไม่ได้มาถามเรื่องเงิน” ฉินเฉาชำเลืองมองสาวสวยที่หมดสติอยู่ในรถ แสยะยิ้ม “ฉันมาเพื่อเอาชีวิตแก!”“ฮ่าฮ่าฮ่า!” ฟางหัวหัวเราะ “ต้องการชีวิตฉัน น˺าหน้าอย่างแกน่ะเหรอ?”เขาพิงประตูรถ แล้วแสยะยิ้ม “แกเป็นแค่แมลงวันตัวเล็ก ๆ แค่กินได้ก็นับว่าประเสริฐแล้ว แกรู้มั้ยว่าฉันเป็นใคร นายน้อยคนนี้คือฟางหัวนายน้อยของกลุ่มบริษัทฟาง แล้วลูกบุญธรรมของเฉินสี่เยีย! ทั้งหมดที่ว่ามาแกไม่สามารถล่วงเกินได้”
