ะถามให้” ฉินหลิงหยิบโทรศัพท์แล้วรีบพูดกับฉินเฉาว่า“ขอโทษด้วย ผู้อำนวยการซูบอกว่าตอนนี้เธอยุ่งมาก ยังพบนายไม่ได้”“ฉันอยากจะรู้เหมือนกันว่าเธอยุ่งเรื่องอะไร!” ความโกรธเริ่มแผดเผาหัวใจเขาผลักประตูเข้าไป โดยไม่ใส่ใจคำปฏิเสธของฉินหลิง“ฉินเฉา นายต้องการอะไร!” ในออฟฟิศ ซูเฟยเพิ่งอ่านรายงานเสร็จ เมื่อเธอเห็นฉินเฉาพุ่งเข้ามา เธอขมวดคิ้วแล้วแสดงสีหน้าเย็นชาเขา น˺าเสียงของเธอเหมือนกับลมหนาว“ไม่มีอะไร ผมแค่อยากจะถามบางอย่าง” ฉินเฉานั่งลงตรงหน้าซูเฟย พร้อมกับน˺าเสียงตลก เขาถามว่า “อวี๋เชี่ยนเด็กสาวอายุ 20 ปี มีราคาแค่ 100,000 หยวนเหรอ?”“ฉินหลิงเธอออกไปก่อน แล้วปิดประตูด้วย” ซูเฟยถอนหายใจถอดแว่นออกนวดขมับบ่งบอกว่าเธอปวดหัวเป็นอย่างมาก แล้วก็สั่งในขาของเธอให้ออกไปก่อนฉินหลิงมองฉินเฉาด้วยสีหน้าซับซ้อนแล้วปิดประตู“พ่อแม่อวี๋เชี่ยนอายุมากกว่า 60 ปี พวกเขาแก่แล้ว ตอนนี้แม่ของเธอนอนเป็นอัมพาตอยู่บนเตียง เงิน 100,000 หยวนนี้ ยังไม่พอค่ายาด้วยซ˺า”“ให้ฉันเพิ่มให้อีกแสนพอมั้ยทั้งหมดก็2 แสนหยวนให้กับคนทั้งคู่”ซูเฟยไม่ใช่แค่พูด ทันใดนั้นเธอก็เอาปากกาออกมาแล้วเขียนตัวเลขลงในเช็ค แล้วฉีกมันออกมาด้วยมือของเธอ“นายส่งเงินนี่ให้พวกเขา เป็นการแสดงความเสียใจของโรงเรียนเรา”“หึ” ฉินเฉามองอย่างเย็นชาไปที่เช็คในมือของซูเฟย“โทษที ผมคิดว่าเงินนี้มันร้อนเกินไปที่ผมจะถือมันไว้ ไม่ใช่แค่ 2แสน ต่อให้ 2 ล้านก็ไม่สามารถซื้อชีว
