ุณไม่อยากช่วยอวี๋เชี่ยน ถ้าอย่างนั้นผมจะเป็นคนช่วยเธอเอง”“ฉินเฉาอย่าลืมว่านายเป็นใคร!” ซูเฟยกัดฟัน “นายไม่ใช่อะไรเลยเป็นแค่ยามรักษาความปลอดภัย แล้วฉันเป็นเจ้านายของนาย! นายคิดว่านายเป็นใคร? เป็นตำรวจสากลเหรอ? นายไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามายุ่งกับน้องสาวของฉัน นายไม่ควรข้องแวะกับเธอ เธออยู่คนละชั้นกับนาย!”“เจ้านายคนสวยของผม” ทันใดนั้นฉินเฉาก็หันหัวกลับไปมองผู้อำนวยการที่ทรงเสน่ห์คนนี้ “ผมอยากให้คุณจำไว้อย่างหนึ่ง ผมไม่ได้เป็นคนเริ่มข้องแวะกับน้องสาวของคุณ!”“เหลวไหล!” ซูเฟยขมวดคิ้วเป็นปมหายใจหนัก หน้าอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลง “จากนี้นายจะไม่ได้เป็นหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยอีกต่อไป นายกลับไปเป็นยามปลายแถวของนายตามเดิม ถ้านายมายุ่งกับน้องสาวฉันอีกครั้ง ไม่ต้องหวังว่าจะทำงานรักษาความปลอดภัยนี้ได้อีกต่อไป”“แล้วแต่คุณเลย ยังไงเงินเดือนก็ไม่ต่างกันมาก คุณคิดว่าผมจะแคร์งั้นเหรอ?!”ฉินเฉาแสยะยิ้มหันหลังแล้วเดินออกทางประตู ซูเฟยอยู่ในออฟฟิศดวงตาเธอแดงไปด้วยความโกรธ“กรี๊ดดดด!” สาวสวยกรีดร้องเธอปัดทุกอย่างที่อยู่บนโต๊ะลงพื้นเสียงของแตกดังโคร้งเคร้งโครมคราม ข้าวของกระจัดกระจายเต็มพื้นเครื่องเคลือบที่วางปากกาฟ้าขาวราคานับหมื่น แตกเป็นกระจายเป็นเสี่ยง ๆเสียงดังออกมาถึงฉินหลิง เลขาสาวรีบเข้าไปดู เมื่อเห็นอาการของซูเฟย เธอก็ต้องเอามือปิดปากนี่มันอะไรกันเนี่ย! ฉินเฉาทำอะไรให้ผู้อำนวยการกลายเป็นบ้าได้ขนา
