เมื่อมีอะไรเกิดขึ้นแล้วมีคนมาจับจ้องมองดูถือว่าเป็นเรื่องปกติโดยเฉพาะเรื่องชาวบ้าน ตราบเท่าที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเองมันมักจะดีเสมอที่จะมีละครฟรี ๆ ให้ดูหวางหยานนั่งร้องไห้อย่างเสียอกเสียใจบนพื้น คนดูต่างชี้มาที่เธอราวกับกำลังสนุกกับการดูลิงที่สวนสัตว์ คนที่มักจะหยิ่งเสมออย่างถังฉวนตอนนี้กุมท้องตัวเอง พยายามหลบหน้าหลบด้วยความอับอายอย่างที่สุด แต่มันก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรมันทำได้แค่กระซิบที่หูของภรรยาว่าขอโทษ พยายามคะยั้นคะยอให้ภรรยากลับเข้าห้อง แต่หวางหยานไม่คำนึงถึงหน้าตาของเธอกับสามีอีกต่อไป เธอยังคงนั่งอยู่บนพื้นร้องไห้เสียงดังลั่นตึก ในบางเขตทางเหนือผู้หญิงป่าเถื่อนแบบนี้มักจะมีให้พบเห็นอยู่เสมอ“มีเรื่องอะไรกันแค่ไม่อยู่แป๊บเดียว นี่มันปีใหม่แล้วเหรอ?”หลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จ เขาได้ยินเสียงดังมาจากข้างนอก เหมือนมีคนร้องไห้ในงานศพเขาจึงรีบออกมาดูเมื่อชายหนุ่มสวมเครื่องแบบสีฟ้าเข้ามาในฉาก สายตาของหลี่นากับซูจีสว่างขึ้นทันที สวมเครื่องแบบสีเดียวกันกับถังฉวนพวกเขาเหมือนกับเป็นพวกเดียวกัน ความแตกต่างเดียวของพวกเขาคือเครื่องแบบของฉินเฉา“ฉินเฉาไอ้ลูกสำส่อน!” หวางหยานผู้ที่กำลังถามหาความตายเมื่อกี้ ทันใดนั้นก็กระโดดออกมาด่าฉินเฉา “แกรีบ ๆ พายัยผู้หญิงเลวนี่กลับไป มาทางไหนออกไปทางนั้นเลยนะ แกก็ระวังเอาไว้เถอะ ระวังจะติดเชื้อเน่า ๆ!”“ห๊า” ฉินเฉาเกาหัว สับสนกับหวางหยานที่กำลังกรีดร้องเหมือนคน
