ะไปทำงานสายด้วย?” ซูจีปิดปากหัวเราะอย่างร่าเริง“คุณมองอะไร? ไม่ไปทำงานเหรอไง!”“ฉันมีสอนช่วงบ่าย ยิ่งกว่านั้นฉันก็ไม่โดนตัดเงินเดือนด้วย”“ชิ! บ้าชะมัด เร็ว ๆ เข้ารีบ ๆ แต่งตัว เธอจะไปทำงานทั้งที่เปลือยๆ อย่างนี้เหรอ!”“เจ้าตัวลามก! ฉันใส่ชุดคลุมอยู่ชัด ๆ ตาบอดหรือไง!”“คุณใส่ชุดคลุม? ทำไมฉันไม่เห็นล่ะ”“อีตาบ้า”เหมือนพวกเขาทั้งคู่เป็นศัตรูกันซูจีใส่เสื้อ กางเกง แล้วถุงน่องดำของเธอพวกเขาทั้งคู่เหมือนกับเป็นคู่รักหนุ่มสาวที่อาศัยอยู่ด้วยกันมานานเดินออกมาจากประตูพร้อมกัน“ผมลืมไปเลย ลืมใส่เครื่องแบบ!” ก่อนจะถึงประตู ฉินเฉาตบหน้าผากตัวเอง “รอผมก่อน ผมต้องไปเปลี่ยนชุด รอที่ประตูแล้วอย่าแอบดูนะ!”“ถึงคราวฉันบ้างล่ะ เมื่อวานนายดูฉันเปลี่ยนเสื้อผ้า ตอนนี้ถึงทีของฉันบ้างล่ะ!” หลังจากนั้นหญิงสาวเริ่มลากแขนฉินเฉา ดึงเขาเข้าไปข้างในทันใดนั้นฉินเฉาก็กลายเป็นหงุดหงิด คิดในใจว่าผู้หญิงคนนี้ช่างดื้อจริง ๆ เขาผลักซูจีออกไปแล้วตะโกนว่า “คุณหนูปล่อยผมเถอะ เอาไว้ผมจะเลี้ยงอาหารเย็นครั้งหน้า ตกลงนะ?!”จากนั้นเขาก็ปลีกตัวจากไป ทิ้งให้ซูจียืนหัวเราะอย่างสนุกสนานเสียงหัวเราะที่ดังเหมือนกระดิ่งเงิน ไม่นานก็ดึงดูดความสนใจครอบครัวอื่น“แกร๊ก!” เพื่อนบ้านข้างห้องฉินเฉาเปิดประตูออกตามเสียงดังผู้หญิงที่ดูเจ้าระเบียบ แต่งตัวดูดีออกมาจากข้างใน อย่างไรก็ตามรูปร่างของเธอออกจะอวบสักหน่อย ท่าทางของเธอดูไม่ดี“เจ้าตัวแสบฉินเฉา
