าง ๆ ฟาดตบเข้าที่หัว“ตาบ้ากาม มองอะไรของนาย”“ก็ช่วยไม่ได้นี่” ฉินเฉายิ้ม ยั่วทำให้ซูจียิ่งโมโห“นี่แน่ ๆ ตายซะ! ตายซะ!”……..เขาต้มโจ๊กมันหวานกับทอดไข่ แม้ว่านี่จะเป็นข้าวเช้าธรรมดาแต่ซูจีก็ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงมีรสหวานเป็นพิเศษ“ไม่เลว ๆ” เจ้านายน้อยคนนี้ตบไหล่ฉินเฉาอย่างพอใจ ขณะที่เขาไม่ทันมองเธอก็ขโมยไข่ดาวจากจานรีบยัดเข้าไปในปากของเธอระหว่างที่กำลังเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยเธอพูดว่า “ทำไมนายไม่ลาออกจากยามแล้วมาทำงานเป็นเชฟของฉันเลยล่ะ ฉันจะจ่ายให้นาย สัก…20000 หยวนต่อเดือนเป็นไง!”“อะไรนะ!” ฉินเฉาพ่นโจ๊กที่เพิ่งกินออกจากปาก “แค่เป็นเชฟ คุณจะจ่ายให้ผมขนาดนั้น?”“ไม่พอเหรอ?” ซูจีจับแก้วน˺าขึ้นดื่ม แล้วพูดว่า “เชฟที่บ้านฉันพวกเขาได้เงินเดือน ๆ ละล้าน ว่าไง… ไม่ลองคิดอีกทีเหรอ?”“ขอผ่าน” ฉินเฉารู้สึกสนใจจริง ๆ แต่ในที่สุด เขาก็ส่ายหัว “ผมไม่อยากเป็นเชฟตลอดชีวิต วันหนึ่งวันใดคุณเกิดไม่ชอบขึ้นมาแล้วไล่ผมออก ผมก็แย่น่ะสิ ถึงเงินเดือนยามของผมจะน้อยนิดเทียบไม่ได้กับเชฟของคุณ แต่อย่างน้อยผมก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหาร เสื้อผ้า แล้วที่อยู่อาศัย แล้วยังไม่ต้องกังวลเรื่องถูกเลิกจ้างด้วย”“นาย! นาย! นายบื้อเอ๊ย ทำไมเป็นคนมักน้อยขนาดนี้นะ” ซูจีไม่พอใจฉินเฉา ผู้ซึ่งไม่ตอบรับความคาดหวังของเธอ ด้วยเพราะเธอต้องการผลักดันเขามากขึ้นกว่านี้ ขณะที่มองดูฉินเฉากินโจ๊ก เธอก็พูดว่า “อุตส่าห์ยื่นข้อเสนอยอดเยี่ยมขนาดนี้ไป
