“เจ้าหมาน้อย…” เมื่อได้ยินคำพูดของฉินเฉา อวี๋เชี่ยนก็ทรุดคุกเข่าลงกับพื้นระเบิดเสียงร˹าไห้ออกมา แต่น˺าตาก็ไม่สามารถทำให้ชีวิตของเธอฟื้นกลับคืนมาได้ ไม่สามารถนำความรักของเธอกลับมา“ฉินเฉาที่รัก ได้เวลาจบเรื่องของเธอแล้ว!” โรซี่พิงไหล่ฉินเฉาอย่างอ่อนโยน หายใจเบา ๆ ใส่หูเขาแล้วพูดว่า “จัดการผีสาวน่าเวทนาตนนี้ซะ แม้ว่าวิญญาณของเธอจะไม่น่ากลัว แต่ต่อให้เป็นแมลงวันก็ยังมีเนื้อ”“ไม่มีทาง” ฉินเฉาหันขวับกลับไปจ้องโรซี่ แล้วพูดเบา ๆ ว่า “ถ้าฉันดูดวิญญาณเธอ ๆ จะไม่สามารถเกิดใหม่ได้ ยิ่งกว่านั้นถ้าหลิวชวนรู้เขาจะต้องเจ็บปวดมากอย่างแน่นอน”“ก็แค่ผีสาว นายนี่มันไม่ได้เรื่องจริง ๆ เลยนะ ถ้านายไม่ดูดวิญญาณเธอ นายก็จะไม่ได้อะไรเลย!”โรซี่กลอกตาสะบัดมือ วิญญาณของอวี๋เชี่ยนเหมือนถูกมัดด้วยเชือกที่มองไม่เห็น ดึงร่างของเธอลอยมาเบื้องหน้าของฉินเฉา“รีบ ๆ จัดการเธอซะ ถึงจะเป็นแค่วิญญาณปลายแถว แต่ถ้านายดูดซับมันนายก็จะแข็งแกร่งขึ้นอย่างช้า ๆ ”“โรซี่!” ทันใดนั้นฉินเฉาก็จับมือของโรซี่ข้างที่ใช้คาถา คาถาของเธอหายไป จากนั้นวิญญาณของอวี๋เชี่ยนตกลงพื้น “ขอบคุณที่ช่วยเหลือฉัน แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ”“นะ นายอยากให้ฉันไปงั้นเหรอ?” ตาสวยคู่โตของเธอจ้องฉินเฉาด้วยความเกลียดชัง ทันใดนั้นเธอก็เลียนแบบท่าทางการพูดของฉินเฉาตะโกนว่า “ช่างหัวนายปลาไหล เจ้าเด็กสารเลวที่ไม่รู้จักบุญคุณ ด่าผู้ให้อาหาร ฉันนี่มันตาบอดจริง ๆ ที่
