ุด ท่ามกลางท้องฟ้าอันมืดมิดสายลมโชยเอื่อยมีสาวงามอยู่ในอ้อมแขน เขาปั่นจักรยานเก่า ๆ เป็นเพียงเงาตะคุ่ม ๆ ปั่นฝ่าความมืดไปตามตึกสูงเป็นแนวตั้งตามกำแพง พร้อมกับเสียงฮัมเพลงอย่างมีความสุข ด้วยประสบการณ์ก่อนหน้าทำให้ตอนนี้ฉินเฉาไม่ถูกลมพัดอีกต่อไป พอลมพัดแรงเขาก็จะเปลี่ยนตำแหน่งให้ลมช่วยหนุนเขาแทนท่ามกลางเสียงหวีดวิวของสายลม ฉินเฉาขี่ภายใต้แสงจันทร์ทรานวลผ่อง เขามาถึงชั้นบนของตึกการค้าอย่างรวดเร็ว ไม่น่าเชื่อตึกสูง12 ชั้นฉินเฉาสามารถปีนขึ้นมาอย่างง่ายดายในตอนนี้เขาก็รู้สึกถึงบรรยากาศอันหนาวเย็นยามค˹าคืน เมื่อมาที่ฝูงชน เขาก็รู้สึกพึงพอพอใจเป็นอย่างมากยังไงมันก็ผ่านน่ะไอ้ตัวที่นอนใช่ไหม ทันใดนั้นความรู้สึกก็ถาโถมเข้ามาในหัวใจของเขา มันท่วมท้นจนอยากจะปลดปล่อยความปรารถนาของเขาออกมาจริง ๆเขาปั่นจักรยานทะยานผ่านดาดฟ้า ทะลุผ่านสายลม พุ่งไปยังตึกข้าง ๆ ที่ห่างออกไปหลายสิบเมตร ท่ามกลางกระแสสายลมอันเหน็บหนาวทันใดนั้นซูจีก็รู้สึกตัวเปลือกตาของเธอเริ่มสั่นระริกไปมา“อื้ออ ∼ทำไมเสียงดังจัง พี่คะ … หนาวจังกอดหนูหน่อย” เธอมองลงมาที่พื้นด้วยสายตาว่างเปล่า ทันใดนั้นก็พูดว่า “อ้าว นี่ฉันยังอยู่บนเครื่องบินเหรอเนี่ย?”เธอขยี้ตาตัวเองแล้วลืมตาอีกครั้ง เมื่อมองออกไปเธอพบว่าเธอกำลังนั่งอยู่บนจักรยาน ตรงหน้ามีผู้ชายกำลังมองมาที่เธอ“กรี๊ดดดด!” แม้ว่าซูจีจะไม่ใช่คนธรรมดา แต่เธอก็ยังมีสิ่งที่กลัวมาก ๆ เหมือนกับม
