ขาปฏิเสธ…” ทันใดนั้นอวี๋เชี่ยนกลายเป็นเสียใจอย่างมาก ร่างของเธอสั่นเทา “ฉันลองแล้ว แต่เขาปฏิเสธฉัน ๆ เข้าใจใครจะอยากได้ของมือสองต่อจากคนอื่น? ไม่สิ… ไม่ใช่แค่ของมือสอง ฉันไม่รู้ด้วยซ˺าว่ามีกี่มือที่มาแตะต้องร่างกายของฉัน ฮ่า ๆ ∼ ฮ่า ๆ ๆ ∼”อวี๋เชี่ยนทึ้งผมตัวเอง แล้วหัวเราะออกมาราวกับคนเสียสติ ฉินเฉามองไปที่เธออย่างทอดถอนหายใจ เขาเอาบุหรี่แม่น˺าแดงออกมาจากกระเป๋าเขาแล้วจุดมันอย่างช้า ๆปกติเขาไม่ได้สูบ เขาจะสูบเมื่อคิดถึงแฟนเก่าเท่านั้น ไม่มีอะไรมากกว่านั้น“อวี๋เชี่ยน เธอรู้มั้ย” นิ้วชี้แล้วนิ้วกลางของฉินเฉาคีบบุหรี่ราคาถูกแล้วพูดว่า “ครั้งหนึ่งหลิวชวนมาหาฉัน มาพร้อมกับบุหรี่นี่แหละ เขาถามฉันว่าจะขอโทษเธอด้วยตัวเองยังไง แม้ว่าเธอกับหลิวชวนจะอยู่ด้วยกันมานาน แล้วเขาก็ดูแลเธอราวกับเจ้าหญิงเสมอมา แต่เธอก็ยังไม่เข้าใจว่าหลิวชวนให้ความสำคัญกับหน้าตา เขารู้สึกเสียหน้านิด ๆ ถ้าตอบรับเธอในตอนนั้น ทั้งหมดเพราะเธอทิ้งเขาก่อน แต่ต่อจากนั้นเขาก็มาขอร้องฉันให้ช่วยพูดกับเธอ แต่ทุกอย่างมันก็สายเกินไปแล้วคำพูดนี้เธอไม่มีวันได้ยินมัน…”
