ที่นี่กันเถอะ เร็ว!” ฉินเฉาไม่อยากให้ซูจีอยู่ที่นี่ต่อไปมันอันตรายอย่างมาก วิญญาณร้ายนี้เก่าแก่มนุษย์ธรรมดาไม่สามารถจัดการมันได้“ปัง!” ทันใดนั้นประตูเหล็กขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปก็ปิดเองอย่างกะทันหัน ตามมาด้วยเสียง ‘คลิก’ ซึ่งหมายความว่าประตูถูกล็อกจากมือที่มองไม่เห็น“โธ่เอ๊ย! ไม่นะ!” ซูจีตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นจนร่างกายแข็งค้าง ฉินเฉาก็รู้สึกตกใจเช่นกัน ทันใดนั้นก็มีบางอย่างแว๊บผ่านตาเขาไป“เหมือนผีตนนี้จะเหงา เธอเลยหาคนมาอยู่เป็นเพื่อน” เมื่อฉินเฉาสัมผัสกับร่างที่เต่งตึงของซูจีอีกครั้ง ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าความกลัวของเขาหายไปอย่างสิ้นเชิง จนตอนนี้สามารถพูดด้วยน˺าเสียงสุขุมเยือกเย็นอย่างที่สุด “ถ้าเหงาขนาดนั้น ทำไมไม่ลองให้หนุ่มหล่อคนนี้อยู่เป็นเพื่อนคุณหน่อยเหรอ!”หลังจากพูดฉินเฉาก็ค่อย ๆ ก้าวถอยหลัง ร่างพิงเข้ากับหน้าต่างบานหนึ่งบนกำแพง“หลับตาซะ” เขายื่นมือดึงซูจีให้เข้ามาใกล้กับเขา จากนั้นกระซิบที่ข้างหูเธอ“อะไรนะ?” ซูจีไม่เข้าใจความหมายของคำที่เขาพูด ทันใดนั้นฉินเฉาก็กระโดดเอาไหล่กระแทกใส่หน้าต่างพุ่งตัวออกไป เคร้งงงง!!! เสียงพุ่งชนดังสนั่นท่ามกลางความเงียบ เศษกระจกหน้าต่างแตกกระจายขณะที่ฉินเฉากอดซูจีมาถึงด้านนอกของตึก เป็นเพราะข้างนอกมีแสงจันทร์สาดส่องไฟถนนยังคงส่องสว่างอยู่ตลอด ย่อมดีกว่าโถงข้างในที่มืดสนิท“รออยู่นี่!” ฉินเฉาปล่อยซูจีออกจากอกของเขา แม้ว่าความรู้สึกที่ได้กอ
