เปิดประตูด้วยกุญแจอีกต่อไป เขาใช้ขาถีบประตูที่ปิดผนึกอยู่เดินเข้าไปค้นหาผีที่ซ่อนตัวอยู่“ออกมา ออกมาเดี๋ยวนี้ เธอตายมานานแล้ว คงเหงามากสินะ ฉันมาช่วยเธอแล้ว!” ฉินเฉากำโซ่จับวิญญาณแน่นค้นหาเงื่อนงำในโถงทางเดินที่มืดสนิทนี้ทันใดนั้นผีก็ปรากฏตัวออกมาแวบนึงแล้วก็หายไป เขารู้สึกโมโหผีตนนี้เป็นอย่างมาก เพราะมันพยายามฆ่าเขากับซูจีอย่างชัดเจนวิญญาณร้ายประเภทนี้เขาต้องกำจัดทิ้งให้สิ้นซากปัง! ฉินเฉาเตะประตูห้องนอน มันไม่มีอะไรนอกจากเตียงนอนข้างใน“บัดซบ เธอไปไหน!” ขณะที่เขากำลังหมุนตัว หางตาของเขาก็เห็นเงาขาว ๆ ลอยอยู่มุมหนึ่งของห้องนอนเงาสีขาวนี้ เป็นผีผู้หญิงผมดำ ผมของเธอกระเซอะกระเซิงปรกหน้าเผยให้เห็นเพียงนัยน์ตาสีดำฉินเฉารู้สึกขนลุก แต่เขาวิเคราะห์แล้วว่าตอนนี้เขาไม่ใช่ปีศาจใหญ่ในนิกายโล่วชา แต่เขาเป็นผู้ฝึกตนนี่เป็นการอนุญาตฉินเฉา หลังจากได้รับผลกระทบจากความหวาดกลัว เขาปลดปล่อยจิตสังหารที่แปลกประหลาดออกมา“คำราม!” ทันใดนั้นปากของเขาก็ตะโกนด้วยเสียงที่คนธรรมดาไม่สามารถทำได้ออกมา มันเหมือนกับเสียงฟ้าผ่า ทำให้โถงทางเดินสั่นสะเทือนทำให้ร่างกายของผีสั่นอย่างช่วยไม่ได้ ทำให้การหลบหนีของเธอช้าไปชั่วขณะ แต่ฉินเฉาได้หันกลับไป ตอนนี้ได้เผชิญหน้ากับผี เขาขว้างโซ่จับวิญญาณไปที่ผีตนนั้นโซ่จับวิญญาณนี้สร้างมาจากเหล็กหลอมละลายในนรก มันถูกสร้างมาไว้จับภูตผีแล้วปีศาจโดยเฉพาะ เป็นสิ่งที่ผีทุกตนล้วนหวาดกลัว
