“ก็หามันทุกที่นั่นแหละ!” ฉินเฉายักไหล่ของเขา “เน้นหาที่ชั้น 2ตึกอื่น ๆ ไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวก็เจอเธอสักที่”“นายคิดง่ายเกินไปนะ” โรซี่ทำตัวอ่อนระทวยราวกับไม่มีกระดูกเธอชอบอิงร่างฉินเฉา พูดอย่างนุ่มนวลว่า “ถ้าผีต้องการจะซ่อนล่ะก็ต่อให้เป็นยมทูตก็หาพวกมันไม่เจอหรอก ปล่อยนายไปคนเดียว ก็เหมือนปล่อยนายไปตายนั่นแหละ อย่าลืมว่านายเพิ่งเป็นแค่มือใหม่ของการก้าวสู่การฝึกตน”“งั้นจะให้ฉันทำยังไง จะให้ฉันนั่งรอนอนรออยู่เฉย ๆ ปล่อยให้วิญญาณอวี๋เชี่ยนทำร้ายคนอื่น ฉันทำไม่ได้หรอกนะ” ฉินเฉาพยายามอย่างมากเพื่อจะพูดมัน “ยิ่งกว่านั้น ถ้าฉันปล่อยให้หลิวชวนรู้เกี่ยวกับสภาพของอวี๋เชี่ยนตอนนี้ เขาจะต้องทุกข์ใจอย่างมากแน่ ๆ ”“ถ้าเขาจะเศร้าก็ปล่อยเขาไป” โรซี่ยิ้มอ่อนหวานแล้วพูดว่า “ขอแค่เรามีความสุข แค่นั้นไม่พอหรือไง”ฉินเฉาร่างผลักเธอออกไปแล้วพูดว่า “เธอเป็นปีศาจ จะไปเข้าใจความรู้สึกของพวกมนุษย์อย่างเรา ๆ ได้ยังไง”“มันดียังไงไหนบอกมาซิ ดีตรงที่มีหลากหลายอารมณ์ความรู้สึกอย่างนั้นน่ะหรอ” โรซี่เบ้ปากของเธอ “ตอนนี้นายเป็นผู้ฝึกตน จะต้องละทิ้งอารมณ์ความรู้สึก ไม่อย่างงั้นมันจะเป็นตัวถ่วงในการฝึกฝนของนาย ๆ จะจะต้องพบเจอกับหายนะความยากลำบากมากมาย กว่าจะพบกับความสำเร็จ”“ไร้รัก แต่ไม่ได้ไร้หัวใจ!” ฉินเฉาจ้องมองท้องฟ้าแล้วพูดว่า “ในความเข้าใจของฉัน คำจำกัดความของผู้ฝึกตนคือผู้ท้าทายสวรรค์ เพื่อทำลายขีดจำกัดของกฎธรรมชาติ
