ยอย่างเย็นชา จากนั้นกลับเข้าไปในกำแพงอีกครั้งค˹าคืนในช่วงฤดูใบไม้ร่วงมักจะมาเร็วเสมอ เหล่ายามคนอื่น ๆ กลับบ้านไปแล้ว เหลือแค่ฉินเฉากับเฉินหยิงหยางอยู่กันเพียงสองคนตอนนี้ดูเหมือนเฉินหยิงหยาง จะตื่นเต้นที่ได้อยู่กับเขาสองต่อสองขณะฉินเฉาคลอไปด้วยน˺าตาแทบอยากจะร้องไห้“ลูกพี่ฉินเฉา ในที่สุดคุณก็ตาสว่าง ต้องการจะอยู่เป็นเพื่อนฉัน!”“อยู่เป็นเพื่อนป๊ะนายสิ!” อารมณ์ของฉินเฉามืดมน ที่เขายังอยู่ที่โรงเรียนนี้เป็นเพราะหน้าที่ ไม่ใช่อยู่เป็นเพื่อนกับตุ๊ดสาวเฉินหยิงหยางคนนี้ แต่เพื่อจัดการกับปัญหาของอวี๋เชี่ยนถ้าสิ่งนี้ยังคงเกิดต่อไป มันคงจะมีการฆ่าตัวตายเพิ่มขึ้นในโรงเรียนแห่งนี้ ฉินเฉาไม่ใช่ซุปเปอร์แมน เขาแค่ช่วยชีวิตคนฆ่าตัวตายครั้งแรกแต่ด้วยตึกที่เยอะมากในโรงเรียนนี้ เขาไม่รู้ว่าเขาจะสามารถช่วยได้เป็นครั้งที่สองหรือว่าครั้งที่สามได้หรือไม่“ลูกพี่ฉินเฉา อย่าใจร้ายนักสิ” เฉินหยิงหยางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขา แสดงให้เห็นซี่โครงในร่างที่ผอมบางของเขา ตะโกนว่า “เข้ามาเลยฮ้าาาา ตอนนี้เดี้ยนกำลังจะถอดเสื้อเชิ้ตแล้วฮ้าาาา เข้ามาาาา!”“ไปไกล ๆ เลย ไอ้ตุ๊ดนรก!” ฉินเฉาไม่อดทนอีกต่อไป เขาต่อยเฉินหยิงหยางน็อคเขาลงที่โซฟา“อู้ยยยย ลูกพี่ฉินเฉา มีรสนิยมชอบรุนแรงก็ม่ายยบอกกกก” เฉินหยิงหยางหลุบตาดำของเขาลง แล้วก็เปล่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เขาถอดเข็มขัดออกจากเอว “มาสิฮ้าา ลูกพี่ฉินเฉา ต่อยเดี้ยนให้หนักก
