าณนี้จริง ๆ เขารู้สึกว่าอาวุธนี้ใช้ง่าย“มันไม่เป็นไร โซ่นี่ก็เหมือนกับกุญแจมือของตำรวจในโลกมนุษย์นั่นแหละ พวกเราเหล่ายมทูตมักทำหายบ่อย ๆ ถ้าข้าไม่มีมัน ข้าก็แค่กลับไปขออันใหม่ก็แค่นั้น” ยมทูตยิ้มแต่ใบหน้าของเขาดูคลุมเครือรอยยิ้มนี้ดูออกยากจริง ๆ “ข้าน้อยชื่อว่าหลี่ แม้ว่าข้าจะเป็นยมทูตฉันปลายแถว แต่คุณชายก็ได้ไว้ชีวิตผู้ต˹าต้อย วันข้างหน้า ข้าน้อยต้องตอบแทนแน่”พร้อมกันนั้นเขาก็ขยับเข้าใกล้หูฉินเฉา กระซิบว่า “ระวังปีศาจสาวตนนี้ไว้ พวกเขาเป็นบุคคลพิเศษในนรกภูมิ ถ้าเจ้าทำข้อตกลงกับพวกมัน เจ้าต้องจ่ายค่าตอบแทนด้วยวิญญาณ”“อะไรนะ?” ฉินเฉาตกใจ เขามองขึ้นไปแล้วเห็นโรซี่ยังคงนั่งอยู่บนกำแพง เขาเห็นสาวสวยนางนี้นั่งอยู่บนกำแพง ตามองท้องฟ้า แกว่งขาไปมา เธอเป็นมิตรหรือศัตรู เหมือนว่าสิ่งที่เธอทำจะเป็นประโยชน์กับเขา“หลี่ นายบอกให้มันชัดเจนได้มั้ย?” ฉินเฉาหันหัวกลับมาแต่เขาไม่เห็นแม้แต่ร่างของยมทูตตนนั้นแล้ว ได้แค่กลิ่นของขยะโรซี่ลงมาจากข้างบนอย่างแผ่วเบาแล้วยืนตรงข้ามฉินเฉา “หยุดมองหาได้แล้ว เจ้านั่นกลับไปโลกวิญญาณแล้ว เจ้าโซ่พัง ๆ นี่จะไม่ใช่ของดีเด่อะไรนักหนาหรอก ไม่ต้องเปลืองพลังของนายไปอัพเกรดมันเมื่อพลังปีศาจของนายสูงขึ้น ฉันจะหาอาวุธดี ๆ ให้”“หึหึ” ฉินเฉากำโซ่ในมือ แล้วพูดว่า “ฉันชอบไอ้นี่ แล้วก็คิดว่ามันดี”“ฮึ่ม แล้วแต่นาย!” โรซี่กลอกตา กอดแขน เหมือนเธอจะไม่สนใจฉินเฉาแต่ฉินเฉากำลังศึกษาโซ
