จรอดาราของพวกตัวเองแทนฉินเฉาต้องถือป้ายขนาดใหญ่ รออยู่ในจุดต้อนรับผู้โดยสารสนามบินตลอดทั้งบ่ายตามที่ซูเฟยได้บอกมาเที่ยวบินของซูจีจะมาช้า เธอเลยสั่งให้ฉินเฉารอไปก่อน ฉินเฉายืนรออย่างไร้อารมณ์เหมือนกับรูปปั้น ถือป้ายขนาดใหญ่เหนือหัว พร้อมกับช่อดอกไม้ในคอเสื้อ ในจุดต้อนรับผู้โดยสารของสนามบินจนพระอาทิตย์ตกดิน“แม่ดูนั่น!” เสียงของเด็กน้อยไร้เดียงสาดังจากด้านล่าง “ภูติดอกไม้!”“อย่าพูดเหลวไหล!” เสียงของผู้หญิงที่เป็นผู้ใหญ่พูด “หนูต้องพูดเพราะ ๆ สิลูกเรียกเขาคุณลุงภูติดอกไม้”“ได้ค่ะ คุณลุงภูติดอกไม้”ฉินเฉาหันหน้าหนีน˺าตาไหลเป็นสาย นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่พบกับโลลิต้าตัวน้อย เธอคนนี้เคยเรียกเขาว่าคุณลุงมัมมี่ ทำไมโลกถึงกลมขนาดนี้ บนโลกนี้เต็มไปด้วยความบังเอิญ ฉินเฉาแทบอยากจะพุ่งเข้าไปกอด แล้วพูดว่ากับเธอว่า“สาวน้อย ในเมื่อสองเรามีชะตาต้องกัน ทำไมเราไม่มาแต่งงานกันเลยล่ะ”แต่จุดจบของเขาคงไม่แคล้วกลายเป็นคนพิการ เพราะถูกแม่เธอฉีกเป็นชิ้นด้วยความโกรธเมื่อไม่อาจยืนรอต่อไปได้ ฉินเฉาไปนั่งที่โต๊ะปราชาสัมพันธ์ มองไปที่สาวสวยในชุดเครื่องแบบแล้วพูด“ขอโทษครับ เที่ยวบิน xxx จะมาถึงเมื่อไหร่ครับ?”“รอสักครู่ค่ะ” เสียงของสาวสวยช่างหวานจับใจ ทำให้ผู้คนแทบละลาย เธอเคาะแป้นคีย์บอร์ดหลายครั้ง จากนั้นมองขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มผู้ชำนาญการ พูดว่า “ต้องขอโทษด้วยค่ะ วันนี้ไม่มีเที่ยวบินxxx”“ห๋าาาา?” ฉินเฉาจ้องมองอ
