คิดว่ายังไงฮ้า ครั้งแรกของเรา ๆ จะเริ่มกันที่ไหน ตรงไหนดี?”“ไปตายซะ!” ฉินเฉาไม่ได้ต่อต้าน ทั้งยังไม่ใช้มือ แต่ใช้เท้าเตะเฉินหยิงหยางออกจากห้องแล้วรีบล็อกประตูอย่างสยองสุดขีด พอมองกลับมาในห้อง ก็แอบจินตนาการไม่ได้ว่าชายฉกรรจ์สองคนเปลือยกายล่อนจ้อนวิ่งเล่นอยู่รอบห้อง เขาก็แทบอยากจะร้องไห้“ไม่นะสวรรค์ หัวเด็ดตีนขาดตรูจะไม่ยอมให้เรื่องนี้เกิดกับตัวเองแน่ ๆ”ฉินเฉารู้สึกช่วยไม่ได้ เขาดูห้องนี้แล้วเห็นฮวงจุ้ยมันเป็นมงคล เขานั่งบนเก้าอี้หัวหน้า ส่วนโซฟาเขาไม่ได้แตะต้องมันในตอนนี้ปราณของฉินเฉา โคจรรอบแล้วรอบเล่าทำให้เขาแข็งแกร่งยิ่งขึ้น แต่สำหรับฉินเฉายังไม่พอ“เราต้องแข็งแกร่งกว่านี้” เขาจ้องมือตัวเอง “ฟางหัว รอก่อนเถอะแล้วฉันคนนี้จะเป็นคนจัดการแกเอง”ระหว่างนั้นโทรศัพท์สำนักงานก็ดังขึ้น ฉินเฉารู้สึกแปลก ๆ เขาคาดเดาว่าสายอาจจะโทรหากระบองไฟฟ้าหวัง“ฮัลโหล สวัสดีครับ จะเรียนสายกับใครครับ” ฉินเฉารับโทรศัพท์ถามอย่างสุภาพ“นี่ใช่หัวหน้าหน่วยฉินเฉามั้ย?” เสียงจากปลายสายโทรศัพท์คือเสียงผู้หญิงที่คุ้นเคย ฉินเฉาจำเธอได้“อ้าว พี่เลขาคนสวยนี่เองนึกว่าใครซะอีก โทรมาหาผมมีอะไรหรือเปล่าครับ? อย่าบอกนะว่าจะชวนผมไปดินเนอร์? เรื่องนี้ผมขอคิดดูก่อน”“ไปตายซะ ทำไมนายถึงชอบพูดจารุ่มร่ามนักนะ! ตอนนี้ยังอยู่ในเวลางานนะยะ!” ฉินหลิงแอบดุด้วยน˺าเสียงน่ารัก “คอยดูเถอะ วันไหนฉันจะบอกผู้อำนวยการซูให้ไล่นายออก”“โถ่วววว ได้
