อคุก! ทำไมไม่ให้เราเข้าไป!”“เราต้องการเข้าไปข้างใน!”ฉินเฉารีบออกไปข้างนอก แล้วเขาก็เข้าใจที่มาของเสียง มันมาจากฝูงชนที่เป็นชาวสวนกำลังตะโกนโหวกเหวกอยู่หน้าประตูโรงเรียน แต่ตอนนี้ถูกป้องกันไว้โดยยาม“เกิดอะไรขึ้น?”“พี่ฉิน!” หนึ่งในยามที่อายุน้อยมองกลับมาเห็นฉินเฉา ก็รีบร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ “คนพวกนี้อ้างว่าเป็นครอบครัวของอวี๋เชี่ยนเขายืนกรานจะเข้ามา”“เฮ้ ๆ เจ้าหนุ่ม ข้าเอง เราเพิ่งเจอกันวันนี้ไง!” ชาวสวนวัยกลางคนคนหนึ่งสวมเสื้อแจ็คเก็ตสีน˺าเงิน ทันใดนั้นก็ตะโกนออกมา “ข้าคือพ่อของหลิวชวน!”“ให้พวกเขาเข้ามา!” ฉินเฉาโบกมือ ตอนนี้เขาเป็นหัวหน้าหน่วยจึงสามารถสั่งการเหล่ายามได้เหล่ายามได้ยินคำสั่งจากหัวหน้าหน่วย เมื่อไม่มีคนขวาง ชาวสวนกว่าโหลก็พุ่งเข้ามาทันที พวกเขาหลายคนอยู่ในอารมณ์โกรธ พ่อของหลิวชวนเริ่มปลอบพวกเขา “ทุกคนใจเย็น ๆ ใจเย็นไว้ก่อน ชายคนนี้เป็นเพื่อนกับหมาน้อย ให้ข้าถามเขาก่อนว่าเชี่ยนเชี่ยนตายยังไง!”ดูเหมือนพ่อของหลิวชวน จะเป็นที่เคารพนับถือของคนชาวสวนกลุ่มนี้ เมื่อได้ยินเขาพูดคนอื่น ๆ ก็สงบลง แต่ก็ยังคงจ้องมองฉินเฉาด้วยสายตาโกรธแค้น“สวัสดี ผมเป็นหัวหน้าหน่วยของที่นี่ ผมชื่อฉินเฉา” ทันทีที่เขาพูดเสร็จ ทันใดนั้นก็มีชายอายุ 60 กว่า ๆ พุ่งออกมาจากฝูงชน ชกเข้าที่ปลายคางของเขา“ว้าย!” เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงการพบกับกระบองไฟฟ้าหวัง ซูเฟยเลยมาที่หน้าประตูแล้วเห็นฉินเฉาถูกชก เธอร้องอุท
