วนเหรอไง” ฉินเฉาจ่ายเงินไปมากกับเนื้อก้อนนี้ ดังนั้นเขาจึงลังเลที่จะกินมัน แต่แม่ของหลี่นาไม่อยู่เพราะความสงสารเขาจึงเอาเนื้อแช่แข็งออกมา วางมันลงไปในไมโครเวฟเพื่อละลายมัน“ถึงจะมีแค่เนื้อผัดผักกาดดอง หนูคิดว่ามันดีกว่าอาหารอื่น ๆ!”หลี่นามองอย่างกระหายไปที่ฉินเฉาผู้ที่กำลังหั่นผักกาดดอง“พูดเหมือนกับเธอเคยกินอาหารมามากมายแล้วงั้นแหละ” ฉินเฉาบีบจมูกเธอเล่น พูดล้อเลียน“แหะ ๆ” หลี่นาไม่พูดได้แต่หัวเราะ“ดึกดื่นป่านนี้ แม่เธอไปทำธุระที่ไหนล่ะ?”“แม่ไปจิงหยาง!” หลี่นาพิงโต๊ะทำครัว ส่งยิ้มหวานให้กับเขาฉินเฉาหน้าร้อนผ่าวด้วยความรู้สึกเขินอาย “แม่บอกว่าธุรกิจเสื้อผ้ากำลังไปได้ดี เลยไปจิงหยางเพื่อเอาของมาเพิ่ม”“แม่ของเธอช่างชีพจรลงเท้าจริง ๆ เลยนะ” ฉินเฉาเริ่มหั่นเนื้อความสามารถในการทำอาหารของเขา มาจากบ้านเกิดที่เขตตะวันออกเฉียงเหนือ มันเป็นสิ่งจำเป็นถ้าอยากประหยัด เขาใช้มีดอย่างระมัดระวัง ไม่มองไปที่หลี่นา ในขณะเดียวกันเขาพึมพำกับตัวเองในใจ สาวน้อยคนนี้ไม่รู้จักระวังตัวเวลาอยู่ใกล้กับคนอื่น เราเองก็ยังหนุ่มยังแน่น มามีผู้หญิงอยู่ใกล้ ๆ ก็ยากที่จะข่มใจ
