ูดเข้า เดี๋ยวก็โดนดีหรอก”“งั้น ให้พวกมันได้ยินเลย!” ตอนนี้ฉินเฉาเรียกว่าโกรธจนหน้ามืดแล้ว เขาไม่สนทั้งนั้น แล้วก็พูดด้วยเสียงเย็นชาว่า “ไอ้ชั่วพวกนี้มักจะยืมมือคนอื่นมาทำเรื่องชั่ว ๆ ที่มันคิด ฉันอยากจะเห็นว่ามันจะมีปัญญาทำอะไรได้อีก!”ตอนนี้เขารู้แล้วว่าพวกนักเลง ที่ดักทำร้ายตัวเองเมื่อคืนในถูกเตะตูดจนเตลิดเปิดเปิงไปคนละทิศคนละทาง หลังจากผ่านเหตุการณ์เมื่อคืนมาได้ทำให้เขามั่นใจมากขึ้น ไม่กลัวพวกอันธพาลพวกนั้นอีกแล้ว ถ้าพวกมันมา ด้วยพลังของเขาคนเดียวก็สามารถจัดการพวกมันได้เมื่อคิดเกี่ยวกับสิ่งนี้ฉินเฉาก็ใจเย็นลง เมื่อคิดเกี่ยวกับฟางหัวสีหน้าของเขาก็แสดงท่าทีรังเกียจเหยียดหยามออกม่อย่างเห็นได้ชัด“พี่เพิ่งมาทำงานที่โรงเรียนแค่วันเดียว ก็งัดข้อกับกระบองไฟฟ้าหวังและ ฟางหัว พี่มีแบ็คมากเลยเหรอ?” ฟางเหวินที่ถือแล็ปท็อปอยู่ข้าง ๆ อดถามไม่ได้“ฉันเนี่ยนะ?” ฉินเฉายิ้มอย่างช่วยไม่ได้ “ฉันก็แค่นักศึกษาขี้แพ้ตกงานก็เท่านั้น! เพราะได้ความกรุณาของผู้อำนวยการโรงเรียนกวงหยวนช่วยเหลือ ฉันเลยได้มาเป็นยามที่นี่ไม่อย่างนั้นตอนนี้คงกลายเป็นขอทานข้างถนนไปแล้ว”“ฮ่า ๆ พี่พูดความจริงไม่หมดสินะ” สาวน้อยสองคนหัวเราะคิกคัก“งั้น ก็เท่ากับว่าพี่รู้จักผู้อำนวยการของเราจริง ๆ? มิน่าล่ะถึงได้กล้าทำอะไรห่าม ๆ แบบนี้ มีคนใหญ่คนโตอยู่เบื้องหลังนี่เอง!”“ฉันจะไปรู้จักเธอได้ยังไง!” ฉินเฉาโบกมือปฏิเสธ “ก็แค่เคยช่วยเหลือเธอ
