ฉินเฉาอดทนจากการถูกไล่ลาของสัตว์กินเนื้ออย่าง เฉินหยิงหยางจนกระทั่งพักเที่ยง“ลูกพี่ฉินเฉาไปกินข้าวเที่ยงด้วยกัน เดี้ยนหาที่เงียบ ๆ เป็นส่วนตัวรอไว้หลังตามมาฮ้าาา” เฉินหยิงหยางเอียงตัวเข้ามา เขาเริ่มดึงแขนฉินเฉา“หยุด หยุดก่อน” ฉินเฉาปวดหัว “ฉันหาที่กินเองได้ ปล่อยฉันไปเถอะ”จากนั้นเขาเอาแขนเฉินหยิงหยางออกไป พอพ้นประตูเขาก็รีบวิ่งจ˺าอ้าวหนีไปทันที เหล่าการ์ดคนอื่นอดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาจนกระทั่ง เฉินหยิงหยาง จ้องพวกเขาเขม็ง“เขามากนักหรือไงยะ! ในเมื่อลูกพี่ไม่ไปกับเดี้ยน พวกนายทั้งหมดไปแทน!”“อะไรนะ” เหล่าการ์ดหุบปากทันที“เฮ้อออ∼ ในที่สุดก็เป็นอิสระ!” หลังจากหนีออกมาจากห้องรักษาความปลอดภัย ฉินเฉาบิดตัวพูดขึ้นอย่างผ่อนคลายทันใดนั้นเอง เสียงอึกทึกครึกโครมก็ดังมาจากสนามฝั่งตรงข้าม ฉินเฉามองไปที่ต้นกำเนิดเสียง เขาเห็นความวุ่นวายภายในสนามหญ้าดูเหมือนผู้คนกำลังวิ่งหนีจากอะไรบางอย่าง“หลีกไป! หลีกไป!” เสียงผู้หญิงตะโกนออกมาดึงดูดความสนใจของฉินเฉา เขาเห็นฝูงคนกระจายตัวแตกฮือ มีสาวน้อยกำลังนั่งคร่อมอยู่บนสกู๊ตเตอร์ที่ดูเหมือนไม่สามารถควบคุมได้ กำลังพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงสีหน้าของสาวน้อยคนนั้น บ่งบอกถึงความหวาดกลัวอย่างสุดขีดใบหน้าที่น่ารักของเธอซีดขาวราวกับไก่ต้ม ท่าทางเต็มไปด้วยความวิตกกังวล กำลังร้องตะโกนโหวกเหวกโวยวายในขณะที่มือของเธอยังคงบิดคันเร่งอย่างสุดแรง แต่เธอไม่สามารถถ่
